Mέχρι ώρας δεν μπορώ να θυμηθώ πάνω σε τι ειδικεύονταν οι πτυχιούχοι στην Ελλάδα.

Γιατί θα πρέπει όποιος-α πέρασε σε κάποιο Πανεπιστήμιο να μπορέσει να κάποια στιγμή να πάρει πτυχίο; Πτυχίο και φοίτηση δεν είναι συνώνυμες έννοιες. Μόνο στην Ελλάδα εκφράζουμε "κοινωνική" αλληλεγγύη υπέρ της μαζικής χορήγησης πτυχίων δίχως επιστημονική ισχύ μόνο και μόνο προς όφελος της προσωπικής τέρψης, με αρνητικές συνέπειες στο επίπεδο της ακαδημαϊκής γνώσης στα καθαρά της επιστημονικά πλαίσια. Θέλω κάποια στιγμή να μιλήσουμε σοβαρά:
(α). για την ποιότητα της μέχρι ώρας προσφερόμενης επιστήμης στην Ελλάδα απαγκιστρωμένη από πολιτικές ή ιδεολογικές σκοπιμότητες
(β). για τις συντεχνείες της αγοράς εργασίας που "ρυθμίζουν" εργασιακά δικαιώματα ταξινομώντας τους πτυχιούχους σε ελίτες και μη προνομιούχους
(γ). επίσης κατά πόσο η χώρα μας προσφέρει δυναμικές εξειδικεύσεις στα πτυχία των Πανεπιστημίων ώστε οι πτυχιούχοι να μπορούν να είναι επαγγελματικά ευέλικτοι (και χωρίς μεταπτυχιακές σπουδές);
(δ). για ποιο λόγο η αγορά εργασίας στην χώρα μας, να είναι τόσο περιορισμένη και ελεγχόμενη από επαγγελματικές "ομάδες; γιατί αντί να δημιουργούνται θέσεις εργασίας, αυτές ελαττώνονται...και φυσικά δεν αναφέρομαι στον δημόσιο τομέα (ο οποίος κατ' εμέ, δεν θεωρείται και από τις αξιοζήλευτες θέσεις εργασίας)
Μήπως το "όχι" σε όλα, η γενική μίρλα, η μιζέρια, η τσιπροπαπαρηγική γκρίνια,...κτλ αποτελεί φρένο προόδου σε αυτή την χώρα; Ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε που απαιτούμε οι άλλοι λαοί να μας προσκυνάνε και να μην μας "μαλώνουν" για την ασυνέπειά μας και την διεφθαρμένη νοοτροπία μας; Δεν γίνεται από το 1830 στην Ελλάδα πάντα να εκφράζουμε κατηγορηματικά αρνητικές απόψεις και να μην αντιπροτείνουμε ιδέες. Γι' αυτό πάντα πάμε από τον ένα βούρκο στον άλλο. Το θέμα είναι ποιος βούρκος θα είναι πιο βαθύς...