Ξεθάβω το θέμα, γιατί από τις συζητήσεις μου με πολλούς συμφοιτητές μου καταλήγω ότι είμαι το μαύρο πρόβατο
Εγώ όταν εισήχθην στο πανεπιστήμιο το 2015 είχα πάει μόνος μου στο πανεπιστήμιο. Είχα διαβάσει τα πάντα σχετικά με το πού βρίσκεται η γραμματεία και τι χρειάζεται να κάνω

Παρόλο που οι γονείς μου ήταν μαζί στην πόλη, τους είπα ότι προτιμώ να πάω μόνος, οπότε εκείνοι συνέχισαν τον καφέ τους όσο εγώ πήγα στο πανεπιστήμιο. Στο πανεπιστήμιο βρήκα αμέσως το κτίριο και τον όροφο που χρειάζομαι από το information board, οπότε κανένα κομματόσκυλο δεν με πήρε χαμπάρι

Οπότε πήγα στην γραμματεία, έκανα την δουλειά μου και έφυγα. Το ίδιο έκανα και με τις άλλες γραφειοκρατικές διαδικασίες (σίτιση, κλπ) που χρειαζόταν, στη διεύθυνση φοιτητικής μέριμνας.
Θεωρώ, το λιγότερο, τραγικό να σε παίρνουν οι γονείς σου από το χεράκι, όταν γίνεσαι 18 χρονών. Σε αυτό νομίζω ότι το φταίξιμο το έχουν οι γονείς, γιατί θεωρούν ότι το παιδί τους είναι "άβγαλτο" ακόμη και θα το εκμεταλλευτούν... Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο

Εγώ προσωπικά με το που έκλεισα τα 18 τα είχα αναλάβει όλα εγώ (όντας γεννημένος Ιανουάριο, ήμουν στα μέσα της Γ' λυκείου ενήλικος), οπότε έβλεπες έναν μαθητή να πηγαίνει και να δικαιολογεί τις απουσίες του και να προσκομίζει τις υπεύθυνες δηλώσεις που κανονικά θα έπρεπε να προσκομίσει ο γονιός, για τους ανήλικους

Αλλά και εκτός σχολείου είχα πάει μόνος μέσα στη σχολική χρονιά να βγάλω ΑΦΜ, να βγάλω ΑΜΑ στο ΙΚΑ, να δημιουργήσω τραπεζικό λογαριασμό, να υπογράψω σε ΚΕΠ (για γνήσιο της υπογραφής) την αίτηση για δίπλωμα οδήγησης, να πληρώσω τα παράβολα του διπλώματος, κλπ, οπότε το να πάω μόνος στο πανεπιστήμιο δεν ήταν κάτι δύσκολο...
Απλά σκέφτομαι, πώς γίνεται οι γονείς να μην εμπιστεύονται τα ίδια τους τα παιδιά... Κι αν τα εμπιστεύονται, γιατί δεν τα αφήνουν να κάνουν αυτοβούλως αυτές τις διαδικασίες που τα αφορούν άμεσα;