Σήμερα με ένα φίλο καθηγητή, πιάσαμε το θέμα για 5' μου λέει ''πρέπει να πάρεις την τελική απόφαση αλλά είμαι βέβαιος ότι θες Μαθηματικά, φαίνεται πως το αγαπάς''.
Του λέω ''ναι είναι αλήθεια, απλά φοβάμαι ότι θα βλεπόμαστε λιγότερο, πχ κάθε 2-3 μήνες, αντί για κάθε 10 μέρες, φοβάμαι μην χάσω και τους άλλους φίλους που έχω κτλ''
Μου απαντά ''αν υπάρχει καλή θέληση, δεν θα χαθούμε''
Και νομίζω έτσι είναι, πλέον το σκεπτομαι ακόμα πιο σοβαρά, αρκεί να περάσει το πρόβλημα της μέσης, να μπορώ να κάθομαι 3ωρο σε καρέκλα να μην πονάω, να πάω φροντιστήριο Σεπτέμβρη-Μαθηματικά, Φυσικοχημεία και να δώσω για Ηράκλειο... κ περνώντας πάω εκεί κ το παλεύω όσο μπορώ κ βλέπουμε. Τουλάχιστον να κάνω αυτό που θα μου αρέσει κι όχι Οικονομετρίες, ΦΠΑ, ΑΕΠ, Νομισματικές Ενώσεις κ ένα σωρό, βαρετά, σπαστικά πράγματα.
Μία ζωή έχουμε, ευτυχώς ή δυστυχώς(τουλάχιστον στο συγκεκριμένο σύμπαν, τώρα σε άλλο δεν ξέρω, μπορεί να είμαι ήδη Μαθηματικός), οπότε θέλω να κυνηγήσω το ''όνειρο'' μου, την ''επιθυμία'' μου κ ότι βγεί.
Αλλιώς θα μου μείνει απωθημένο όπως λέει κι ο φιλος μου ο καθηγητής.