Το παρόν θέμα άρχισε να με απασχολεί όταν είχα διαβάσει ένα ανέκδοτο με τον Τοτό. Το ανέκδοτο ήταν το ακόλουθο:
«Στην τάξη του Τοτού έχουν μαθηματικά. Ρωτάει η δασκάλα:
- Είναι 3 πουλάκια σ' ένα δέντρο. Πυροβολούμε το ένα. Πόσα θα μείνουν;
- Κυρία Κυρία!!, φωνάζει ο Τοτός.
- Ναι, Τοτέ, πες μας.
- Κανένα κυρία!
- Μα γιατί Τοτέ;
- Γιατί θα ακούσουν τον πυροβολισμό και θα φύγουν, απαντά ο Τοτός λογικά.
- Όχι, Τοτέ. Αριθμητική κάνουμε. 2 θα μείνουν. Αλλά μ' αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι!
Τσαντισμένος ο Τοτός της λέει:
- Κυρία να σας ρωτήσω κι εγώ κάτι?
Είναι 3 γυναίκες σε' ένα παγκάκι και τρώνε παγωτό. Η μία το γλύφει, η άλλη το δαγκώνει και η άλλα το βάζει όλο μέσα. Ποια είναι παντρεμένη;
- Αυτήή... που το βάζει όλο μέσα;;;
- Όχι, κυρία, αυτή που φοράει βέρα! Αλλά μ' αρέσει ο τρόπος που σκέφτεστε!».
Εκείνη την στιγμή σκέφτηκα πως πολλές φορές στα μαθηματικά δεν χρησιμοποιούμε την λογική μας. Ναι μεν, πρόκειται για ανέκδοτο αλλά νομίζω πως ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν και στα σχολικά βιβλία του δημοτικού. Κατά πόσο, λοιπόν, η λογική συμβαδίζει με τα μαθηματικά; Κατά πόσο ο ανθρώπινος νους, αναφέρομαι κυρίως σε ηλικίες του δημοτικού, μπορεί να κατανοήσει με την λογική τους αρνητικούς αριθμούς;
Πέρα όμως από αυτό το παράδειγμα, μήπως οι «κινήσεις» που ακολουθούμε για την επίλυση μιας άσκησης είναι τυποποιημένες, καθώς μαθαίνουμε την μεθοδολογία, και ουσιαστικά δεν χρησιμοποιούμε την λογική;
Κατά πόσο ένας μαθητής λυκείου είναι σε θέση να κατανοήσει μαθηματικές έννοιες με την λογική; Βλέπε κυρτότητα συνάρτησης, παραγώγους ολοκληρώματα, μιγαδικούς αριθμούς. Έχω την εντύπωση ότι τα περισσότερα τα μαθαίνουμε επειδή «πρέπει» δίχως να χρησιμοποιούμε την λογική…
Μήπως τελικά, το κριτήριο που χρησιμοποιούμε για την υπεροχή της θετικής και της τεχνολογικής κατεύθυνσης έναντι της θεωρητικής είναι λανθάνων;
Ποια είναι η δική σας γνώμη;
