Πάρε την συνάρτηση : f(x) = 1 - e^(-x) , x E R.
Υπέθεσε οτι φτιάχνεις μια ακολουθία απο αυτή, την x[n] = 1 - e^(-n) , n E Z.
Εαν παραγωγήσεις την f θα βρεις οτι είναι γνησίως αύξουσα διότι :
f'(x) = e^(-x) > 0 , για κάθε x E R.
Όμως :
-e^(-x) < 0 , για κάθε x E R <=>
1 - e^(-x) < 1 <=>
f(x) < 1
Έτσι ενώ η f είναι γνησίως αύξουσα για κάθε x E R, βλέπουμε οτι είναι και άνω φραγμένη.
Και η ακολουθία λοιπόν που θα προκύπτει απο αυτή θα είναι αναγκαστικά γνησίως αύξουσα και άνω φραγμένη.
Ολίγον αντιδιαισθητικό, διότι έχεις στο μυαλό σου οτι κάτι που συνεχώς αυξάνεται, αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα ξεπεράσει κάθε φράγμα. Άλλες πιο αργά, άλλες πιο γρήγορα(λόγου χάρη οι εκθετικές αυξάνουν πιο γρήγορα απο τις πολυωνυμικές).
Ωστόσο αποκτά ξανά μια λογική το πράγμα εαν σκεφτείς οτι κάτι θα μπορούσε να αυξάνεται συνεχώς, αλλά προσεγγίζοντας ασυμπτωματικά κάτι άλλο. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση της γνησίως αύξουσας αλλά άνω φραγμένης συνάρτησης ή ακολουθίας :
Ελπίζω να βοήθησα.