Τα αγγλικά περισσότερο από υποχρέωση, αλλά δεν τα βαρυγκόμησα ποτέ. Μου άρεσαν εν τέλει, φρόντισα να διαλέξω και τις πιστοποιήσεις του Cambridge που μου άρεσαν περισσότερο ως δομή και κύλησε ευχάριστα η όλη διαδικασία.
Τα γαλλικά ξεκάθαρα από αγάπη, βιαζόμουν να τα ξεκινήσω από νωρίς και μόλις με... άφησαν από το φροντιστήριο (στη Δ' Δημοτικού) ρίχτηκα στον αγώνα της γνώσης.

Εντάξει, όταν έφτασα στο C2 δεν μπορώ να πω ότι το απολάμβανα ιδιαίτερα γιατί η δομή της εξέτασης ήταν εξαντλητική, αλλά δεν το μετάνιωσα κιόλας.
Τα γερμανικά τα ξεκίνησα επειδή είναι χρήσιμα για τη σχολή, αλλά θα πω ότι κι αυτά τελικά δεν είναι υποχρέωση αλλά αγάπη [κατά πολύ λιγότερη από των γαλλικών,
κουκιά καθαρισμένα (=ξεκάθαρα πράγματα) που λένε και οι φίλοι Κύπριοι]. Μου αρέσει η λογική τους και δεν με δυσκολεύουν ιδιαίτερα για την ώρα. Τα διαβάζω πολύ ευχάριστα.
Οπότε ως συμπέρασμα θα πω ότι μπορεί να έχει τύχει να ξεκινήσω γλώσσες από υποχρέωση, αλλά καταλήγω όλες να τις αγαπώ τελικά κατά την εκμάθησή τους. Δεν το κάνω σε καμία περίπτωση καταναγκαστικά, το κάνω επειδή θέλω και αντλώ ευχαρίστηση από την όλη διαδικασία. Και... ήδη έχω πει ότι, όταν με το καλό τελειώσω τα γερμανικά, θα έρθει η ώρα των ιταλικών!
