Ότι ήμουν κάτω από το μέτριο στα πάντα. Είχα γενικά πολλά θέματα σαν παιδί και το ενδιαφέρον μου για τα άλλα μαθήματα ήταν μικρό. Με λίγα λόγια δεν προσπάθησα να κάνω κάτι επειδή δεν είχα την παρακίνηση. Οι γονείς μου ήταν σχεδόν αδιάφοροι (άθελα τους) για το πώς τα πήγαινα στο σχολείο και αυτό με έριχνε ψυχολογικά,σκεφτόμουν "ποιος ο λόγος να προσπαθώ εάν δεν ενδιαφέρεται κανείς". Το ίδιο συνέβαινε και με τους δασκάλους μου.
Το να μάθω μία ξένη γλώσσα,βέβαια, ήταν σαν να μου δίνεται η δεύτερη ευκαιρία να προσπαθήσω για κάτι. Θυμάμαι τον καθηγητή των αγγλικών μου να λέει ότι είμαι καλός και ότι έγραφα καλές εκθέσεις (κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ στην ζωή μου στα ελληνικά).
Έτσι πήρα και την αυτοπεποίθηση να προσπαθήσω και στα πεδία που έχω κενά (εκτός από τα μαθηματικά γιατί τα σιχαίνομαι

). Βέβαια,φαίνεται και από τον τρόπο που γράφω πως δεν είμαι και τόσο καλός,αλλά κάθε μέρα,πιστεύω, βελτιώνομαι.