Κοίτα, η μοναδική δεν είναι σίγουρα και δεν ξεπετάμε όλες τις αιτήσεις ασύλου, μιας και, από ό,τι έχεις καταλάβει, αργούμε πάρα πολύ - εκτός αν ο Βορίδης, που ισχυρίζεται ότι θα λύνονται αυτά σε 3-4 μέρες έχει κάποια «μυστική συνταγή». Προφανώς και το ευκταίο είναι να εξεταστεί κάθε αίτημα ξεχωριστά. Άλλωστε, αν κάνεις τον κόπο να δεις και τη συζήτηση παραπάνω, θεωρώ απαράδεκτη τη διαχείρισή μας.
Ο λόγος που χαρακτήρισα «αφελή» τη σύγκριση της περίπτωσης των «Οκτώ» με τους πρόσφυγες/μετανάστες είναι διότι το δεύτερο, καλώς ή κακώς, δεν αποτελεί τεράστιο διπλωματικό ζήτημα. Εστιάζεις στο ζήτημα των «Οκτώ» σαν να ήταν απλώς «μετανάστες». Αν θυμάσαι καλά, ήρθαν στην Ελλάδα αιτούμενοι άσυλο και ταυτόχρονα ως κατηγορούμενοι από την Τουρκική κυβέρνηση για συμμετοχή και οργάνωση πραξικοπήματος την ίδια νύχτα με αυτήν που κατέθεσε άσυλο. Αυτήν την περίπτωση και τη διπλωματική λεπτότητα που πρέπει να επιδείξει στους χειρισμούς της μία χώρα για να μην προκαλέσει κομφούζιο δεν μπορείς να τη συγκρίνεις με τη λεπτότητα στους χειρισμούς που απαιτείται για να εγκριθούν οι αιτήσεις ασύλου των αιτούντων άσυλο.
Η απόφαση να εγκριθούν οι αιτήσεις των αξιωματικών, ορθή κατ' εμέ, δεν είχε να κάνει τόσο με την ανθρωπιστική πλευρά της υπόθεσης, όπως, ηθικά, θα έπρεπε, αλλά με το διπλωματικό και πολιτικό υπόβαθρο της περιοχής, καθώς και με την προϊστορία που έχουμε με «αντικαθεστωτικές» αιτήσεις ασύλου εξ ανατολάς. Η Ελλάδα, δύο δεκαετίες πριν, επί Σημίτη, είχε γελειοποιηθεί διεθνώς με την υπόθεση Οτσαλάν, την «επιχείρηση Σαφάρι» των Τούρκων πρακτόρων της ΜΙΤ στο Ναϊρόμπι, την παραίτηση Πάγκαλου κ.λπ.. Και τότε, η αίτηση του Οτσαλάν μπορούσε να είχε γίνει δεκτή, με ανθρωπιστικούς όρους, αλλά δεν έγινε. Γιατί εξυπηρετούσε άλλες σκοπιμότητες. Η Τουρκία ήταν ένα καλό παιδί που βοηθούσε τα σχέδια του ΝΑΤΟ για βάσεις πλησίον του Ιράκ, κοντά στον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράκ, οπότε και έπρεπε να ανταμειφθεί. Αντιθέτως, τα τελευταία χρόνια η Τουρκία δεν είναι και το καλύτερο παιδί για το ΝΑΤΟ.
Υπό αυτό το πρίσμα, θεωρώ τελείως άκαιρο να συγκρίνονται οι δύο περιπτώσεις και να χρησιμοποιείται η περίπτωση των «Οκτώ» σαν μοντέλο για όλες τις αιτήσεις ασύλου. Άλλωστε, δεν μπορούμε να έχουμε τους κορυφαίους νομικούς και τα υπουργεία εσωτερικών, εξωτερικών και εθνικής άμυνας να ασχολούνται με τις αιτήσεις των αιτούντων άσυλο ταυτόχρονα. Επομένως, μοιραία, λάθη θα γίνουν.
Τέλος, για το δημογραφικό της υπόθεσης, τα λάθη που γίνονται δεν αφορούν μόνο περιπτώσεις ανθρώπων που παίρνουν αδίκως τον χαρακτηρισμό του πρόσφυγα - αν και δεν έχω βρει σαφή στατιστικά δεδομένα για το πόσοι είναι αυτοί - αλλά και άτομα που συστηματικά δεν αποκτούν το status του πρόσφυγα, αν και το δικαιούνται - π.χ. αιτούντες άσυλο από το Καμερούν, το Κονγκό κ.λπ..
Α, και για το "sic", δεν υπερέβαλα για να συγκινήσω όταν έλεγα ότι μαστιγώνουμε ανθρώπους στα σύνορα. Ενδεικτικά, παραθέτω ένα περιστατικό
εδώ.