Τα μαθηματικά είναι μια ζωντανή επιστήμη, όπως και η φυσική και πορεύονται με την ανθρώπινη ζωή. Η όλη ανθρώπινη δραστηριότητα από τη σκέψη μέχρι την τεχνολογία και τον τρόπο σχεδιασμού ενός προϊόντος βασίζεται σε Μαθηματικά. Ο διοικητικός έλεγχος και η βέλτιστη κατανομή του ανθρώπινου δυναμικού ώστε οι άνθρωποι με προσόντα, εμπειρίες και δεξιότητες να συνεισφέρουν καταλλήλως, είναι οι δυο βασικοί άξονες μια σοβαρής μεταρρύθμισης. Οτιδήποτε άλλο είναι η μέση σφαίρα αντίληψης του πελατειακού κράτους που διαμόρφωσε με τη σειρά της, τη μέση άποψη των αποφοίτων Μαθηματικών Τμημάτων για τα Μαθηματικά.
Θυμάμαι να διαβάζω για το STEM από το 2007, σε αμερικάνικα άρθρα (από χώρες του άξονα των ΗΠΑ όπως, Αυστραλία, Καναδάς, ΗΒασίλειο, Εμιράτα, Ισραήλ, κτλ) και να ορίζουν τη σημασία του STEM ως την επαναπροσδιορισμένη επιστήμη των Μαθηματικών του 21ου αιώνα. Την ίδια εποχή, οι κορυφαίοι Έλληνες ερευνητές, όπως ο Νανόπουλος και ο Φωκάς, έλεγαν σε συνεντεύξεις στον διεθνή τύπο, ότι ο 21ος αιώνας είναι ο αιώνας των Βιομαθηματικών. Το 2007-10 επίσης είχα δει να υπάρχει ξεχωριστό Τμήμα Μαθηματικών με τίτλο Τμήμα Βιομαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα των ΗΠΑ. Ήδη η Γερμανία έχει Τμήμα Μαθηματικών για Βιοϊατρικές Επιστήμες με έμφαση σε Μαθηματικά της Βιοπληροφορικής και Βιοστατιστικής. Στην Πάτρα κάθε πληροφορία τέτοιου μεγέθους ήταν ανούσια. Η εβδομαδιαία ρουτίνα περιείχε συνελεύσεις για τον Γρηγορόπουλο, τα αντιλαϊκά μέτρα του κεφαλαίου, το σχήμα της κασερόπιτας κτλ.
Η συγκεκριμένη "διάδραση" πληροφοριών με επηρέασε θετικά και ασχολήθηκα ως φοιτητής με τομείς Διαφορικών Εξισώσεων όπως Βελτιστοποίηση με Μηχανική Lagrange, Δυναμικά Μοντέλα σε Φαινόμενα Διάχυσης, Ουράνιο Μηχανική, Μαθηματική Διατύπωση της Κβαντομηχανικής κτλ και θυμάμαι να φαντάζω εξωγήινος για τα μέσα δεδομένα αποφοίτων αλλά και συγγενικού / φιλικού περιβάλλοντος που δεν κατανοούσαν τι ακριβώς "σπουδάζω" (αφού δεν έλεγα ότι κάνω ιδιαίτερα σε μαθητές για να καταλάβουν αμέσως ότι Μαθηματικός = Ιδιαιτερατζής, όπως Παπατζής ή Σουβλατζής). Εννοείται ότι ο τρόπος σκέψης μου από μικρός, ήταν τελείως έξω από τη φόρμα ότι "πρέπει να μάθεις αυτό". Αυτό μου κόστισε πολλές αποτυχίες, κακούς βαθμούς και μια "έχθρα" σε όλα τα επίπεδα. Θεωρώ ότι το ίδιο το κράτος με "πολέμησε" με το είδος αυτό εκπαίδευσης του σωλήνα, της μιας άποψης και παρωχημένης, της ηγεμονικής μανιέρας του φροντιστή ή καθηγητή Πανεπιστημίου, της απουσίας σκοπού και της μοιρολατρικής αδράνειας (των αποφοίτων).
Στο Πανεπιστήμιο, όταν είχα επιλέξει κατεύθυνση προσανατολισμού, "έψαχνα" το κάθε μάθημα τουλάχιστον μισό χρόνο πριν, με βάση τη νέα "χάρτα" των Μαθηματικών σε ξένες οικονομικά ισχυρές χώρες ακόμη και αν μελλοντικά κατέληγα επαγγελματικά να διδάσκω σε φροντιστήριο. Τρελαινόμουν να βλέπω χώρες όπως το Κογκό να έχει διδακτικές σημειώσεις ισάξιας δυσκολίας στη Μιγαδική Ανάλυση για φοιτητές όπως το μέσο Τμήμα Μαθηματικών σε Βρετανικό Πανεπιστήμιο. Η Ελλάδα; Είμαστε πιο ανεπτυγμένοι από το Κογκό, σαφώς αλλά επί της ουσίας, αν κάνουμε καλύτερη ανάλυση δεδομένων, τι βλέπουμε;
Θεωρούσα και θεωρώ ότι ακόμη και έτσι αν κατέληγα να διδάσκω μαθηματικά ως Ιδιαιτερατζής ή υπάλληλος φροντιστηρίου, θα ήμουν καλύτερος γνώστης της επιστήμης μου και πιο ευέλικτος επαγγελματικά γιατί τα πάντα αλλάζουν με ρυθμό τετραπλής παραγώγου (ειδικά αν έμενα άνεργος). Έχω καλή αίσθηση του χρόνου, ωριμάζοντας είμαι οργανωτικός, ξέρω δηλαδή ότι τίποτα δεν μένει στο χθες, καθώς το σήμερα σε λίγες ώρες είναι χθες. Με αηδιάζει η συνήθεια και η απατεωνιά ηθικής συνείδησης. Δεν με γέμιζε η κοινή λογική του ύπνου και της ψεύτικης ευμάρειας, της επίπλαστης εικόνας οικονομικής ανάπτυξης με δάνεια, επειδή εκείνη η περίοδος ειδικά, ήταν η περίοδος των παχιών αγελάδων για την Ελληνική πολιτική και κοινωνία. Ζητώ συγγνώμη αν ακούγομαι εγωπαθής αλλά μεταφέρω μια προσωπική και βιωματική άποψη. Θυμάμαι να προσπαθώ να συζητήσω τα συγκεκριμένα επιστημονικά νέα και η μέση κοινότητα "συναδέλφων", δεν μπορούσε να κατανοήσει τον λόγο ύπαρξης μαθημάτων τύπου Συναρτησιακή Ανάλυση ή Θεωρία Αυτομάτων γιατί απλά οι καθηγητές που έκαναν αυτά τα μαθήματα, είχαν ξεμείνει στο 1950 και ο διδακτικός στόχος ήταν απλά ο παραπάνω (που αναφέρω). Έκτοτε έχω πάψει να με ενδιαφέρει η άποψη του μέσου Έλληνα άσχετου γιατί θεωρώ ότι ο καθένας είναι υπόλογος στη ζωή που κάνει.
Ο φασισμός ξεκινάει με την εθιμική πρακτική του Ελληνικού κράτους να μου επιβάλλει τη μέση ζωή (ως αξίες, τρόπο σκέψης, εκπαιδευτικό σύστημα, κλπ) του μέσου Έλληνα ψηφοφόρου και όχι αυτό που πρέπει ώστε ο "ανίκανος" (σε θεματική απόδοση και βαθμούς) να μην συναγωνίζεται σε ίδια θέματα εξετάσεων με τον ικανό. Όχι αυτό που λέει η αντιπολίτευση για περί ταξικής εκπαίδευσης και άλλες εκτός τόπου αρλούμπες. Το πρόβλημα είναι ότι κανένας ταγός και εθνοσωτήρας, δεν εξετάζει το λόγο ώστε αυτός που δεν κατανοεί έναν τύπο ύλης, εξετάσεων κτλ είναι ικανός για κάτι άλλο στη ζωή του και άρα να υπάρχει εκπαιδευτικό σύστημα ανάλογης ευελιξίας. Είναι θέμα της πολιτείας να βρει σε τι είναι ικανός και όχι να τον "τιμωρεί" αφήνοντάς τον να σπουδάζει κάτι που δεν θα το επενδύσει ποτέ στην κοινωνία. Αυτό είναι αρχή δικαίου και δικαιώματος της επιλογής και όχι αυτή η εθιμική πρακτική του μηδενισμού της προσωπικότητας.
