Για να είμαι ειλικρινής, με την αποστήθιση το έχω, αλλά τελευταίες εβδομάδες πριν δώσω έγιναν κάποια συνταρακτικά πράγματα, που δεν μπορούσα να τα αγνοήσω, και ασφαλώς με επηρέασαν ψυχολογικά. Οπότε, και να διαβάζεις την ιστορία από τον Ιανουάριο του 19, δεν σου κάνει τίποτα αν ξεφύγεις από το διάβασμα ακόμη και ένα μήνα πριν δώσεις.
Νιώθω ότι έχω δυνάμεις και δυνατότητες να γράψω τουλάχιστον 17, που εννοείται θα μου δώσει περισσότερες επιλογές για σχολές κοντά σε αυτό που ζητάω. Είχε πέσει το μάτι μου αυτές τις μέρες σε έναν που την τρίτη φορά κατόρθωσε να γράψει 19 για να περάσει ιατρική, γιατί αυτό θέλει να γίνει. Εννοείται όταν το είπα, άκουσαν μόνο το ότι έδωσε τρεις φορές... Δυστυχώς...
Οι πανελλήνιες, όπως τις αντιλαμβάνομαι στο σπίτι μου, μόνο θέμα δικό μου δεν είναι, που δικαιολογημένα. Αυτοί πληρώνουν για τα έξοδα μου, σίγουρα δεν θα είναι εκεί για πάντα ή μπορεί και του χρόνου ακόμα να τους συμβεί κάτι και σε τέτοια περίπτωση δεν ξέρω και κατά πόσο θα συνεχίσω τις σπουδές, ειδικά σε πόλη που είναι μακριά. Εάν ήξερα ότι μετά που βγήκαν τα αποτελέσματα, οι γονείς μου ούτε καν θα μου μιλούσαν, εννοείται θα αντιμετώπιζα τελείως διαφορετικά το διάβασμα. Χαίρομαι να ακούω για άλλους που οι γονείς τους δεν έχουν πρόβλημα να ξανά δώσουν, και δεν τους επιβάλλουν τα θέλω τους.
Πιο πιθανό να περάσω σε σχολή στην Κομοτηνή, μου αρέσει δεν μου αρέσει, και να την βγάλω. Νομίζω η δεύτερη ευκαιρία για εμένα ναυάγησε για πολλούς λόγους. Και σίγουρα όχι για τον λόγο ότι κουράστηκα από την διαδικασία της αποστήθισης κτλ, αλλά επειδή δεν είναι κάτι που θέλουν. Ακόμα και το ύψος να είχα για σώματα ασφαλείας και τους ελεγα ότι θέλω να περάσω δεύτερη χρονιά εκεί, επίσης αποκλείεται να με άφηναν. Θέλουν να τελειώσω οριστικά από το θέμα των πανελληνίων, και να βρω αφού πάρω πτυχίο, δουλειά.
Όπως είπα, τεράστιο μπέρδεμα η κατάσταση. Ούτε το επιχείρημα ότι είναι δική μου ζωή, εγώ αποφασίζω τι θα σπουδάσω, δεν το αποδέχονται.
Δεν θέλω να αναλύσω περαιτέρω και άλλα πράγματα, γιατί μετά θα αλλάξει η θεματολογία εδώ. Είμαι λίγο καλύτερα σήμερα γιατί χθες είχα την ίδια ταραχή που είχα, όταν είδα τα αποτελέσματα. Δεν έκανα μηχανογραφικό, αλλά αρχίζω λίγο λίγο να αποδέχομαι την ιδέα να μην ξανά δώσω ποτέ πανελλήνιες. Και εκεί που ένιωθα ότι πλέον βλέπω πιο σοβαρά τις πανελλήνιες, έχω έναν στόχο εξαρχής, είμαι διατεθειμένη να τον πετύχω κτλ, άρχισαν να μου λένε διάφορα που με γέμισαν με ανασφάλεια ή ότι κάτι τρέχει με το μυαλό μου, που άλλα άτομα, χειρότερα στην έκθεση, έγραψαν καλύτερα από εμένα. Δεν τους μπορώ, οπότε το μόνο πράγμα που μπορώ να κάνω είναι να πηγαίνω με τα νερά τους.
Ναι, νομίζω ότι περισσότερο με επηρέασε η στάση τούς, παρά το αποτέλεσμα των πανελληνίων. Τέλος πάντων, ήδη έγραψα αρκετά, δύσκολα να αλλάξει κάτι για εμένα.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 12 Ιουλίου 2020
Εκεί που λέω: " που ένιωθα ότι βλέπω πιο σοβαρά τις πανελλήνιες....", Ότι ξεκίνησα να τις βλέπω έτσι αφού τελείωσα, και συνειδητοποίησα ότι δεν έγραψα όπως θα μπορούσα, και ότι έχω μία θέληση για το καλύτερο.
Στο σπίτι είμαι μόνη μου ενάντια σε 3 άτομα, 3 μεγαλύτερους ανθρώπους. Δεν είναι εύκολο εγχείρημα να πεις ούτε τι νιώθεις, πως εσύ προσωπικά βίωσες τις πανελλήνιες. Ή ποσό διατεθειμένος είσαι να διαβάσεις περισσότερο.
