Είναι μέχρι να πάνε, να δουν, να επιστρέψουν. Ένα δεδομένο το οποίο αγνοούν, είναι ότι στο εξωτερικό, οι φτωχοί και "άνεργοι" Έλληνες που ψάχνουν απεγνωσμένα..για εργασία, θα αντιμετωπίζονται ως αλλοδαποί. Φυσικά η διαμονή θα είναι σε υποβαθμισμένες περιοχές, μονιμότητα στην εργασία δεν θα υπάρχει ενώ ο μισθός είναι συνήθως με την εβδομάδα ξεκινώντας με το προφίλ του "δόκιμου"! και γενικά οι ξένοι εργοδότες δεν είναι Έλληνες. Οι ξένοι εργοδότες αν δεν δουν το αποτέλεσμα που θέλουν, είναι πάρα πολλοί ευγενικοί. Σου λένε πολύ απλά να περάσεις από το λογιστήριο και σε ευχαριστούν για την όμορφη συνεργασία, δείχνοντας την πόρτα εξόδου χωρίς επιπλέον εξηγήσεις πως και γιατί. Μετά από αυτό δεν γνωρίζω τις "δικλείδες" του κοινωνικού-νομικού συστήματος που έχουν. Εδώ καλά καλά, δεν γνωρίζουμε το εργασιακό καθεστώς (από άποψη
νομολογίας) της χώρας μας, θα γνωρίζουμε του..εξωτερικού;
Επίσης να τονίσω ότι σε καλές περιοχές μένουν μεγαλοαστοί με καλά εισοδήματα. Τέτοιες περιοχές με κομψές τουβλόχτιστες μεζονέτες-κάστρα (σε αντίθεση με τις διώροφες ομοιόμορφες μεζονέτες με την σοφίτα σε μέτριες περιοχές που είναι δομημένες με ψεύτικο τουβλάκι - γυψοσανίδα και μεσοτοιχία, η κουζίνα συνήθως χωρίς παράθυρο, η τουαλέτα χωρίς παράθυρο...σκέτη σφηκοφωλιά με ενοίκιο από 2.000-5.000 € το 15μερο, όταν ο βασικός ξεκινάει από τα 1.500-2.000 €) θα συναντήσετε σε πανάκριβες περιοχές μέσα στο πράσινο με άλλες πολυτέλειες (κάτι σαν την Εκάλη και άνω ή μάλλον στην χώρα μας δεν υπάρχουν τόσο χλιδάτα σπίτια). Συνεπώς, αυτές οι περιοχές υπάρχουν, αλλά δεν είναι για τον αρμπάϊτ μετανάστη πτυχιούχο από το ΕΜΠ ή το Παν.Αιγαίου με τις 2 ξένες γλώσσες και μηδενική εργασιακή προϋπηρεσία και με λογική "καλημέρα, τι μισθό θα μου δώσεις για να αράξω σε μια πολυθρόνα και να με πληρώνεις να τα ξύνω". Ή δουλεύεις κανονικό 8ωρο σαν σκυλί παράγοντας έργο ή τρως τον πουλό. Ντεμί σεζόν δεν έχει: ναι μεν αλλά, κλασικές μαλαγανιές του Ελληναρά. Στο δυτικό εξωτερικό η ιδιοκτησία ανήκει στον ιδιοκτήτη για 100 χρόνια και μετά αλλάζει χέρια. Ιδιοκτησία έχουν ομότιμοι καθηγητές, ύποπτοι μεγαλογιατροί, μεγαλοαξιωματούχοι, πρίγκιπες,...κλπ. Γι' αυτό η μάζα του κόσμου μένει σε ενοίκια ανάλογα το βαλάντιο και την εργασιακή θέση: από πολυκατοικίες σε φτωχογειτονιές, πολυκατοικίες σε μέτρια προάστια ή μεζονέτες της σειράς. Οι πολυκατοικίες συνήθως δεν έχουν μπαλκόνια και μοιάζουν σαν φυλακές με μια τζαμαρία στο σαλόνι, για να χαζεύεις από μέσα τον σκατόκαιρο που κάνει έξω ή τα σκυλάκια του γείτονα που χέζουν στο απέναντι πάρκο ή καμία φροϋλάιν να κάνει ποδήλατο.
Την κατάσταση που περιγράφω θα την συναντήσετε σε χώρες της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Γενικά μην πολυπιστεύετε τα "ωραία" λόγια που σας λένε για το εξωτερικό. Κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Αλλιώς να στα λένε και αλλιώς να τρώς το αγγούρι μόνος σου. Όμως για να είναι δυστυχισμένοι και οι μέσοι Ευρωπαίοι με την καθημερινή ρουτίνα τους, κάτι φταίει..
Θεωρώ πολύ ηλίθια την σκέψη να σηκωθώ να φύγω από την χώρα μου και να πάω ξερά σε μια χώρα που δεν ξέρω και που δεν θα μάθω ποτέ το σύστημά της, από την στιγμή που αγνοώ πολλά σημεία για το σύστημα της χώρας μου (ακόμη μαθαίνω διότι δεν είμαι εργαζόμενος) και θα με αντιμετωπίζουν όπως εμείς τους "Κούρδους" ή καλύτερα ως έναν πειναλέα από την Ν.Ευρώπη που μαζί με άλλα εκατομμύρια ομοίων ψάχνουμε ένα υποκειμενικά καλύτερο αύριο. Εξάλλου ο καθένας ορίζει διαφορετικά το καλύτερο αύριο. Ποτέ δεν θα γινόμουν μαλάκας να πληρώνω τόσα ενοίκια και να έχω υπερβολικά έξοδα για βασικές ανάγκες μου, για να ζω πάλι (ενώ θα είμαι μετανάστης) με περίπου ίδιες ή λιγότερες από την χώρα μου. Η μόνη λογική λύση για κάποιον νέο για να πάει στο εξωτερικό, είναι να πάει συστημένος από κάποιον Έλληνα καθηγητή με τις ανάλογες υποτροφίες (να έχει μόνο αριστεία στο τσεπάκι του) σε κάποια βιομηχανία κτλ.
