Η χειροτερη μορφη ζωντανου-νεκρου ειναι αυτη οπου εισαι 100% σιγουρος οτι θα πεθανεις σε ενα μηνα ή σε μια βδομαδα και απλα περιμενεις το θανατο. Προσωπικη αντιληψη...
Τη σέβομαι, αλλά γνώμη μου είναι ότι αυτό δε συμβαίνει απαραίτητα... Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν ότι τους απομένει λίγος χρόνος ζωής και έχουν συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, το αντιμετωπίζουν κάπως "ανάλαφρα" (δε μου αρέσει πολύ αυτή η λέξη εδώ, δεν έβρισκα άλλη)
Γι'αυτό και περνούν τον υπόλοιπο χρόνο τους ευχάριστα...
Δεν είναι απαραίτητα ζωντανοί-νεκροί, δεν έχουν πεθάνει ακόμη...
Έχεις δει την τανία "The Bucket List" ή αλλιώς "Επιθυμίες στο παρα πέντε"?
Περιγράφει αυτό ακριβώς που σου λέω.
Μπορεί αυτός που του απομένει 1 μήνας, να έχει πίστη στον εαυτό του, να ελπίζει μέχρι την τελευταία στιγμή, ότι κάτι, μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο, έστω και την τελευταία στιγμή. Ποτέ δεν ξερει κανείς...
Αλλά κάποιοι βαριά ανάπηροι που έχουν περάσει 20 και 30 χρόνια στην ίδια κατασταση, αυτοί έχουν ψυχή, αλλά δεν εχουν σώμα ουσιαστικά, γι'αυτό τους χαρακτήρισα ως ζωντανούς-νεκρούς. Αν έχουν περάσει πολλά χρόνια και παραμένεις στην ίδια καταθλιπτική κατάσταση, τότε δεν ελπίζεις και πολύ. Είτε έχεις βαρεθεί τη ζωή σου βλέποντας τους άλλους να κινούνται, να χαίρονται, να απολαμβάνουν τη ζωή τους, και δεν κάνεις απολύτως τίποτα, αλλά υπομένεις τις φροντίδες τους, είτε αποφασίζεις να ενεργήσεις και να πεθάνεις οικειοθελώς.