Πάντως μόνο στην Ελλάδα υπάρχει το ψώνισμα σχετικά με τις Πανεπιστημιακές σπουδές. Έχουν θεοποιηθεί λες και πρόκειται για κάτι ουάου. Στο εξωτερικό έχουν μια τελείως διαφορετική νοοτροπία. Δίνουν έμφαση στην εργατικότητα και στην θέληση για δημιουργία είτε είναι απλό μαγαζί, είτε παροχή υπηρεσιών (π.χ. οδηγός τραμ, καθαριστής τζαμιών σε κτίρια,...κτλ), είτε είναι βιομηχανία είτε είναι ακαδημαϊκή έρευνα. Κανένας δεν θεωρείται κατώτερος. Ο κάθε άνθρωπος από την δική του πλευρά, συνεισφέρει ένα μικρό λίθο στο οικοδόμημα της κοινωνίας. Ήμουν στο εξωτερικό και μου έκανε εντύπωση πως παιδιά σχολικής ηλικίας (17 ή 18 ετών) κάποιες μέρες την εβδομάδα ή το σαββατοκύριακο τους άρεσε να εργάζονται σε εστιατόρια, σε μαγαζιά με ρούχα, σε super market ενώ οι οικογένειές τους ήταν εύπορες. Προτιμούσαν να εργάζονται όχι τόσο για δικό τους χαρτζιλίκι όσο για να μάθουν να εργάζονται, να εκτιμούν την αξία του χρήματος, την αξία της προσφοράς, ...σε αντίθεση με την νοοτροπία και τον τρόπο ζωής των Ελλήνων! Nα σημειώσω ότι σαν μαθητές αυτά τα παιδιά ήταν άριστοι, ενώ πολλοί από αυτούς μπορεί να είναι και φοιτητές διαφόρων καλών Πανεπιστημίων.