Koύραση, κούραση, κούραση.
Έχω από τις 17 Ιανουαρίου που έδωσα το 1ο μάθημα (επιλογής), έκτοτε έχω δώσει 1,5 μάθημα και την παρασκευή δίνω το επόμενο. Λέω 1,5 γιατί το μισό είναι η ανατομία στο πτώμα που συμψηφίζεται με τη νευροανατομία που δίνω την παρασκευή. Το άλλο ήταν φυσιολογία. Ουσιαστικά εδώ και 1,5 μήνα έχω δώσει 2,5 μαθήματα.
Δεν είναι φυσιολογικό αυτό που ζω. Επί 1,5 μήνα και για έναν μήνα ακόμη θα ξυπνάω και θα κοιμάμαι χωρίς να μπορώ να χαλαρώσω τελείως, να πω ότι δεν έχω να κάνω κάτι. Και τα μαθήματα είναι εξαντλητικά, η ύλη ατέλειωτη, τα πράγματα που πρέπει να θυμάσαι (και όχι για τις εξετάσεις, για μια ζωή) είναι άπειρα. Είναι τόσες πολλές οι παθήσεις, άλλες τόσες οι εξηγήσεις, αμέτρητες οι εναλλακτικές....
Και είναι και η νευροανατομία που μ' έχει σμπαραλιάσει τις τελευταίες μέρες...500κάτι σελίδες ύλη που πρέπει να τις μάθεις παπαγαλία γιατί απλά έτσι είναι, πρέπει να ξέρεις ότι ο ιππόκαμπος βρίσκεται στο κροταφικό κέρας της πλάγιας κοιλίας και η ψαλίδα δημιουργείται όταν η σκάφη στρέφεται πρόσω και ύπερθεν του θαλάμου, πως να το κάνουμε.
Τα νεύρα μου. Και όταν λέω νεύρα εννοώ όλα, τους κλάδους των κλάδων, τα συμπαθητικά, τα παρασυμπαθητικά, τα εγκεφαλικά...ΟΛΑ.
Τουλάχιστον μαθαίνεις υπέροχα πράγματα, μαθαίνεις να εξηγείς τα πάντα και είναι τρελό.
Και δεν έχει βγει ακόμη η φυσιολογία. Πολλά ζητάω βέβαια, μετά το πάσχα.
Καληνύχτες.