Πολύ εύλογος ο προβληματισμός σου. Ιδού το ερώτημα. Εγώ προσωπικά από 18 ετών και μετά διαβάζω για τον πρώτο λόγο χωρίς φυσικά να με αφήνει αδιάφορη και ο δεύτερος λόγος. Αδιαφορώ τελείως για τον τρίτο λόγο. Γιατί; Ο έπαινος είναι κάτι το υποκειμενικό. Όταν πήγαινα στην τρίτη λυκείου έλεγε, λόγου χάρη, η καθηγήτρια που μας έκανε ιστορία δέσμης (κατεύθυνσης με σημερινά δεδομένα) στους γονείς μου: "Η Τέσα δεν ξεχνάει ούτε κόμμα, δεν αλλάζει ούτε λέξη, είναι άριστη στην αποστήθιση". Τι επιβράβευε η συγκεκριμένη καθηγήτρια; Τις ικανότητές μου; Όχι, βέβαια! Εκείνο που επιβράβευε ήταν ο κομφορμισμός μου. Αντίθετα, ένας καθηγητής μου στο μεταπτυχιακό μου έβαλε 10 στη Διοίκηση Σχολικών Μονάδων κι έγραψε ως παρατήρηση "Συγχαρητήρια για την αιρετικά σας σκέψη". Δεν το λέω αυτό για να παινευτώ που πήρα 10, αλλά για να δείξω ότι ευτυχώς υπάρχουν και καθηγητές/τριες με ευρύ πνεύμα.Καταλήγω στο ότι ένας καλός βαθμός που επιβραβεύει την κομφορμιστική μου συμπεριφορά από τον καθηγητή μου ή ένας έπαινος που μου κολλάει σαν παράσημο ο προιστάμενός μου στο "λευκό μου κολάρο" (ιδεολογικός υπαινιγμός) επιβραβεύοντας επίσης την κομφορμιστική μου συμπεριφορά όχι μόνο με αφήνει αδιάφορη, αλλά με θλίβει συνάμα.
Από ιδεολογική άποψη το σκονάκι είναι πράξη που δείχνει έλλειψη ελευθερίας. Με αυτό το πνεύμα και η παπαγαλία που επιβάλλεται σε τόσες γενιές μαθητών/τριων είναι μια μορφή αντιγραφής και πνευματικής κλοπής. Οι ιδέες και οι γνώσεις δεν πρέπει μόνο να αναπαράγονται, αλλά και να αξιολογούνται.

Μάλλον πολλά είπα.