Έχουμε μια αιώνια τάση να τα τσουβαλιάζουμε όλα με συνέπεια τα λάθος συμπεράσματα ή την παραπληροφόρηση.
Σε ορισμένες επιστήμες οι οποίες είναι κατά κύριο λόγο θεωρητικές ή διδάσκονται σε θεωρητικό επίπεδο μόνο, βρίσκω λογικό να είναι χρήσιμη η παρουσία καθηγητή κι η αλληλεπίδραση με αυτόν. Δε νομίζω πως θα καθόμουν ποτέ σε ένα μάθημα μαθηματικών για παράδειγμα να ψάχνω στο internet για κάθε τι που περιλαμβάνει η διδακτέα ύλη, ούτε πως οι σημειώσεις, αν υπάρχουν ψηφιακά διαθέσιμες, είναι επαρκείς πάντα για να καλύψουν την πολυπλοκότητα αυτών που διδάσκονται.
Όταν όμως υπάρχει πρακτική εφαρμογή, ό,τι χρειαστεί να χρησιμοποιήσεις θα το μάθεις ψάχνοντας μόνος και θα το μάθεις. Και πρακτικά, και το θεωρητικό του υπόβαθρο. Φυσικά όταν μιλάμε για τελείως θεωρητικά, όπως παιδαγωγικά, γλώσσες, φιλοσοφία και τέτοια, λίγη κριτική σκέψη κι αποστήθηση των βιβλίων/διαλέξεων είναι παραπάνω από αρκετά.
Ας πω όμως για τα τμήματα
πληροφορικής που είναι γνωστό ότι είναι απαιτητικά και γεμάτα εργασίες.
Αν και μέχρι και το 3ο εξάμηνο πήγαινα σε όλα τα μαθήματα σχεδόν κάθε φορά, από το 4ο και μετά άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι σε κάποια δεν απαιτούνταν, ότι ήταν χάσιμο χρόνου κι ότι ο καθηγητής τους ήταν βαρετός κι ακατάλληλος ή απλά είχα πολλές εργασίες ώστε να τα κάνω όλα ταυτόχρονα.
Φυσικά και που πήγαινα ποτέ δε παρακολουθούσα και τις 2 ώρες...Συνήθως άρχιζα να βαριέμαι ή να νυστάζω.. Λίγοι καθηγητές και μαθήματα με κρατούσαν με τον τρόπο τους να τους παρακολουθώ ανελλιπώς.
Μέχρι λοιπόν που φτάσαμε στο 6ο κι 7ο εξάμηνο που πήγαινα σε 1 ή κανένα από τα 5-6. Στο 8ο παρακολουθούσα 1/1 μιας και "το ΄χε" ο καθηγητής.
Το αποτέλεσμα ήταν πως στην πλειοψηφία τους, πήγαινα δε πήγαινα, ο βαθμός μου ήταν ανάλογος του ενδιαφέροντος προς το μάθημα και με το κατά πόσο ο καθηγητής ήταν κατάλληλος για αυτή τη θέση. Δεν έφταιγα εγώ που δεν τα πήγα καλά σε μαθήματα όπως "Γραμμική", "Θεωρία Υπολογισμού", "Λογική", "AI", "OS", κι ας παρακολουθούσα κάποια απ' αυτά.
Οπότε έχοντας πλέον αποφοιτήσει, έχω καταλάβει ότι κακώς πήγαινα σε κάποια μαθήματα (5) των πρώτων 2 ετών και πως ενδεχομένως και σε κάποια άλλα αν δε πήγαινα, δε θα είχε διαφορά, παρά αρκούσαν μόνο οι ώρες φροντιστηρίου(2/6).
Φίλος μου δε πήγαινε σχεδόν ποτέ στα μαθήματα, το αποτέλεσμα ήταν να έχουμε τον ίδιο (πολύ καλό) βαθμό πτυχίου.
Αλλά άλλο παρακολούθηση διαλέξεων κι άλλο να παραδίδουμε ασκήσεις/projects και να διαβάζουμε για την τελική εξέταση.
Περιττώ να πω ότι τα συγράμματα για τμήμα πληροφορικής είναι ότι πιο άχρηστο υπάρχει. (Και για τα μαθήματα μαθηματικών μας θα έλεγα επίσης, αλλά δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τμημάτων μαθηματικών)
Ας είμαστε ρεαλιστές, ούτε όλα τα μαθήματα μας αρέσουν, ούτε οι καθηγητές είναι πάντα κατάλληλοι σε αυτό που προσπαθούν να διδάξουν. Αν ένα από αυτά τα δύο δεν επιτυγχάνεται, τότε παρακολουθούμε δε παρακολουθούμε διαλέξεις, στο ίδιο αποτέλεσμα θα οδηγηθούμε. Στις διαλέξεις διδάσκονται ένα κάρο πράγματα, πόσα από αυτά όμως θα σου μείνουν και θα τα χρειαστείς; Με το απλώς να διαβάζεις πράγματα, δίχως να τα χρησιμοποιείς στην πράξη, θα καταλήξεις να τα ξεχάσεις. Για αυτό υπάρχουν οι σημειώσεις/slides, για να σου παρουσιάζουν τα σημαντικά και πιο αφηρημένα πράγματα. Για λεπτομέρειες, απλώς ψάχνεις και βρίσκεις.
Πολλά μαθήματα για να τα περάσεις δε χρειάζεται κόπος, αλλά τρόπος. Και συνήθως αυτά είναι τα "άχρηστα" μαθήματα ή οι "θεωρητικούρες" με το πολύ μπλα μπλα και τίποτ' άλλο. Που καλή η θεωρία, αλλά το ζήτημα είναι απ' όλα όσα θα ακούσεις να
φιλτράρεις τα άκρως σημαντικά και μετά στην εξέταση απλώς να ανακαλύψεις το "κουμπί" τους γιατί συνήθως κι η εξέταση αυτών είναι κάτι επίσης άχρηστο.
Πλάκα έχουν μερικές απόψεις. Ξεχωρίζω τις "Στόχος των πανεπιστημίων είναι να βγάλουν επιστήμονες", "Πρέπει να παρακολουθείς καθημερινά κι ανελλιπώς τα μαθήματα σου", "Αν δε πηγαίνεις, max το 6 και πολύ σου είναι" και "Οι καθηγητές σου δίνουν το κάτι παραπάνω"
Οι οποίες υπό ορισμένες συνθήκες ευσταθούν, αλλά οι επεξηγήσεις που δίνονται έχουν ακόμη πιο πολύ πλάκα.
Γενικά ζούμε ένα σωρό ψέματα, όπως είναι κι η δυσκολία των πανελληνίων. Το θέμα είναι όμως να το καταλάβουμε, τουλάχιστον όταν θα το έχουμε περάσει, και μπορούμε να αναθεωρήσουμε όσες μπαρούφες μας είπαν οι "μεγάλοι", την πλύση εγκεφάλου που έχουμε λάβει κι όσα κάναμε ή δε κάναμε.
Έχω μια τάση να γράφω πολλά...Το καλό είναι ότι δε ξαναγράφω
