Ομολογώ ότι δεν μου κατέβηκε η επιφοίτηση [ ο petros θα συμφωνήσει μαζί μου σίγουρα

] αλλά είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει στο παρελθόν και ακόμα όταν "πέφτει" στο τραπέζι με απασχολεί. Έχει δύο σκέλη
Η -βασική- ερώτηση είναι: θεωρείται σωστό να υπάρχει κάποιου είδους "κατάταξη" των μαθητών? Δλδ πχ στην Α' γυμνασίου να δίνουν κάποιες -στοιχειώδεις- εξετάσεις και τα τμήματα, αντί να είναι αλφαβητικά να είναι βάση επίδοσης? Ακολούθως στις επόμενες τάξεις τα τμήματα να μεταβάλλονται βάση των αποτελεσμάτων της προηγούμενης χρονιάς. Θεωρείται ότι θα βοήθησει την ευγενή άμιλλα μεταξύ των μαθητών αυτό? Θα αποτελέσει βοηθητικό μέσο τόσο για το μαθητή (πχ ο αδύνατος, ανάμεσα σε αντίστοιχους μαθητές θα "ντρέπεται" λιγότερο να κάνει ερωτήσεις) όσο και τον καθηγητή (θα μπορεί να "χάσει" το χρόνο να ξαναεξηγήσει κάποια προαπαιτούμενη γνώση αφού θα τη ζητά πιθανότατα μεγαλύτερο ποσοστό της τάξης)
ή
απλώς θα ενισχύσει τις κόντρες, και κακά αισθήματα (κόμπλεξ από τους πιο αδύνατους μαθητές, κακώς εννοούμενη περηφάνια από τους καλούς).
Οι γονείς πως θα αντιδρούσαν σε αυτό? ΕΣΕΙΣ ως γονείς/μαθητές πως θα αντιδορύσατε/νιώθατε?
Δευτερεύον ερώτημα: Με αφορμή διάφορα παιδιά - "φαινόμενα" που ακούγονται να τελειώνουν το πανεπιστήμιο στα 20 πχ κτλ. Η' να βάλω ένα προσωπικό παράδειγμα. Στον Αρχιμήδη (τελικός πανελλήνιος διαγωνισμός μαθηματικής εταιρίας) όταν ήμουν 3η γυμνασίου διαγωνιζόμουν μαζί με έναν μαθητή ΣΤ' Δημοτικού [στα ίδια θέματα] στα οποία μάλιστα οφείλω να πω ότι πήγε και πολύ καλύτερα από εμένα [και πολλούς άλλους από τους ~150 επίσης

]. Θεωρείται ότι τέτοια "χαρισματικά" παιδιά θα έπρεπε να προχωράνε πιο γρήγορα?
Με άλλα λόγια και πιο γενικά. Κρίνετε ως σωστό το
μοναδικό κριτήριο ανά τάξη να είναι το πρώτο γράμμα του επωνύμου και το
μοναδικό κριτήριο ως προς το χρόνο αποφοίτησης από το σχολείο/εισαγωγής στην 3ο-βάθμια εκπαίδευση να είναι το πιστοποιητικό γέννησης?