Όταν μπαίνουμε στο πανεπιστήμιο είμαστε 18 χρονών και νομικά είμαστε κατοχυρωμένοι να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.
Spoiler
Θα μπούμε 18 και θα βγούμε 22. Δεν ξέρω αν μπορείτε να εκτιμήσετε το μέγεθος του χάσματος. 18, σχεδόν παιδί και 22, σχεδόν ενήλικας. Γιατί μη μου πείτε ότι θεωρείτε τα 18χρονα ενήλικες, θα τρελαθώ.
Σ' αυτά τα 4 χρόνια, όπως είπε και η Ρεββέκα, πρέπει να ΜΑΘΟΥΜΕ τον κόσμο γύρω μας. Και πως θα τον μάθουμε;
Με το να τον ΖΗΣΟΥΜΕ. ΔΕ ΜΙΛΗΣΑ ΠΟΥΘΕΝΑ ΓΙΑ ΞΕΝΥΧΤΙΑ ΚΡΕΠΑΛΕΣ ΑΡΑΛΙΚΙ ΞΥΣΙΜΟ ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ ΔΗΛΑΔΗ . Γιατί να συσχετίζουμε πάντα το "ζω τη φοιτητική ζωή" με τις κρεπάλες, χωρίς ο άλλος να έχει αναφερθεί πουθενά σ' αυτές.
ΞΕΚΟΛΛΑΤΕ.
Παρακάτω.
Έχουμε τόσα πολλά να γνωρίσουμε που φυσιολογικό είναι το πρόγραμμά μας πολλές φορές να είναι πιεσμένο. Μας ανοίγονται τόσες ευκαιρίες που φυσιολογικό είναι να παραμερίζουμε υποχρεώσεις πολλές φορές για να τις αρπάξουμε. Και μη μου πείτε ότι όλοι δεν το κάνουμε. Και ΠΟΥΘΕΝΑ δεν είπα να είσαι μια εβδομάδα πριν την εξεταστική με τα ΣΟΣ.
ΞΕΚΟΛΛΑΤΕ.
Η μάθηση, κατ' εμέ, δεν στηρίζεται στο καθημερινό διάβασμα. Στηρίζεται στο πόσο αγαπάς αυτό που κάνεις. Και δε μαθαίνεις μόνο στο πανεπιστήμιο και μόνο αν πάρεις το πτυχίο και περάσεις όλα τα μαθήματα.
ΞΕΚΟΛΛΑΤΕ
Για εμένα η μάθηση είναι η συνεχής ενασχόληση μ' αυτό που θες να κάνεις στη ζωή σου. Εντός και εκτός πανεπιστήμιου. Και η ενασχόληση δεν είναι τόσο το διάβασμα για να περάσω το μάθημα στην εξεταστική (Σας είπα να ξεκολλήσετε από την έννοια του εξετάζομαι; Όχι; ΞΕΚΟΛΛΑΤΕ) Η ενασχόληση μπορεί να είναι ένα βράδυ που δεν έχεις τι να κάνεις να ανοίξεις το ίντερνετ και να ψάξεις ξέρω γω κάτι που σου σφηνώθηκε στο μυαλό και θες να το επεξεργαστείς.
Τα μαθήματα που περνιούνται στην εξεταστική δεν κάνουνε τον άνθρωπο επιστήμονα. Επιστήμονας είναι ο άνθρωπος που ξέρει να ασχολείται μ' αυτό που αγαπάει.
Επειδή αυτό που θέλω να εκφράσω δυστυχώς δεν μπορώ να το πω με λόγια, ίσως το' χω μπερδεμένο ακόμη στο μυαλό μου και μπερδεύω και εσάς, θα προσπαθήσω να συνοψίσω κάτι σ' ένα παράδειγμα που αφορά εμένα.
Να με συγχωράτε αν τη μάθηση τη θεωρώ διαφορετική από το να περάσω τη βιολογία Ι και να μην την αφήσω για το Σεπτέμβριο ή για το πτυχίο και χαρακτηριστώ αιώνιος φοιτητής. Να με συγχωράτε που μάθηση θεωρώ τις 15 ώρες που έκατσα εθελοντικά στο ιπποκράτειο, τις 7 ώρες που έκατσα στο χειρουργείο καρδιάς, τις περίπου δύο εβδομάδες που πήγαινα ελάχιστα στη σχολή γιατί μέχρι αργά το βράδυ έσπαγα το κεφάλι μου στο internet για να μάθω να διαβάζω καρδιογραφήματα που θα κάνω στο 5ο έτος. Να με συγχωράτε που το πιστεύω, και το λέω, ότι το να αφήσεις ή να κοπείς σ' ένα μάθημα ή και σε πολλά μαθήματα για να ζήσεις κάποια πράγματα στη ζωή σου είναι πολύ προτιμότερο από το να πάρεις ένα πτυχίο στα n (και όχι στα ν+2 χρόνια) και να ξέρεις ότι εσύ αυτό που έκανες στο πανεπιστήμιο ήταν να διαβάζεις για να περάσεις τα μαθήματα
Να με συγχωράτε που θα γίνω κακός φοιτητής και δεν ξέρω αν θα τελειώσω τη σχολή σε 6 χρόνια και χρεώσω το δημόσιο παραπάνω.
Εγώ τον εαυτό μου δεν τον συγχωρώ πάντως αν βγω απο το πανεπιστήμιο και δε μάθω 3 πράγματα περισσότερα από κάποιον "ΛΙΑΝ ΚΑΛΩΣ ΦΟΙΤΗΤΗ", έστω και αν το 1 από τα 3 αυτά πράγματα είναι πως νιώθεις όταν τρως τα μούτρα σου και πρέπει να τρέξεις για να προλάβεις τον άλλον που πήρε πτυχίο ένα εξάμηνο πριν από εσένα.
Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, δεν πρέπει να το τιμάς με το διάβασμά σου; Άν πέρασες στην ιατρική χωρίς να διαβάζεις, μπράβο σου, είσαι φοβερός.
Συμφωνώ μαζί σου ότι τα μαθήματα δεν είναι τα πάντα που μπορείς να μάθεις για την επιστήμη σου και τη ζωή. Αλλά αυτά τα μαθήματα δε χρειάζονται λιγάκι; Παράλληλα, ως άνθρωπος που αγαπάς την επιστήμη σου, μελετάς και άλλα πράγματα που διευρύνουν τους ορίζοντές σου. Ως σκεπτόμενος άνθρωπος ασχολείσαι με ότι άλλο σου αρέσει και σε καίει.
Το να αφήνεις μαθήματα του 1ου έτους για το πτυχίο, θεωρείς ότι συμβάλει στη μάθηση;
Το να μην πηγαίνεις δυο βδομάδες στη σχολή, γιατί μέχρι αργά το βράδυ έσπαγες το κεφάλι σου στο internet, για να μάθεις να διαβάζεις καρδιογραφήματα που θα κάνεις στο 5ο έτος, είναι αγάπη για μάθηση ή περιέργεια; Δε λέω, η περιέργεια είναι κινητήρια δύναμη στην επιστήμη. Δε φτάνει όμως. Θέλει και γνώση και μέθοδο. Εσύ κάνεις σαν αυτόν που αγοράζει ένα μηχάνημα και δεν καταδέχεται να ρίξει μια ματιά στο προσπέκτους, σπάζοντας το κεφάλι του να καταλάβει τον τρόπο λειτουργίας.
Τι είναι προτιμότερο; Να κοπείς σε πολλά μαθήματα και να πάρεις το πτυχίο στα ν+2 χρόνια (εις βάρος των οικονομικών του πατέρα σου, που εύχομαι βεβαίως να είναι καλά οικονομικά) για να ζήσεις, όπως λες, κάποια πράγματα στη ζωή σου; Ή, με προσπάθεια ασφαλώς, να τα κάνεις και τα δύο. Θέλει δουλειά; Σύμφωνοι. Όμως εσύ κάτι ξέρεις από δουλειά.
Αν γίνεις κακός φοιτητής και δεν τελειώσεις τη σχολή κανένα δημόσιο δε θα βλάψεις. Τα έχεις μπερδέψει τα πράγματα. Τον εαυτό σου θα βλάψεις και μόνο αυτόν.
Έχω την εντύπωση ότι, μετά το "λιώσιμο" των πανελλαδικών κάνεις απλά την "επανάστασή" σου. Ο.Κ. το καταλαβαίνω.
Και γώ κουράστηκα, αλλά συνεχίζουμε, αν έχουμε αγάπες, όπως λες.