Γεια σας παιδια,
είμαι η σάνυ και σπουδάζω νηπιαγωγός. Είμαι στο 4ο ετος. Απο την πρωτη μερα που πατησα το πόδι μου στη σχολή δεν την αγάπησα. Δε ξερω γιατί την διάλεξα. Ηταν μια βιαστική απόφαση. Ο χειμώνας των Πανελληνιων ηταν ο χειροτερος στη ζωη μου γιατι κανεις δε μου σταθηκε...η οικογενεια μου ασχολιονταν με την αδερφη μου και την οικογενεια της που αντιμετωπιζαν διαφορα προβληματα. δεν ειχα ησυχια και ηρεμια. απορω που τελικα εγραψα και 16000 μορια. Τοτε ηθελα να περασω στο Παιδαγωγικο και αν ειχα ησυχο περιβαλλον και δεν ημουν ψυχολογικα χαλια θα ειχα αποδωσει γιατι γενικα ημουν παντα καλη μαθητρια και θα το ειχα πιασει. Και αφου βγηκαν τα μορια μου δεν ηξερα τι να δηλωσω: φιλολογια, ιστορικο, νηπιαγωγων...δεν ειχα πολλες επιλογες, ειμαι απο θεωρητικη. διαλεξα νηπιαγωγων, λογω της επαγγελματικης αποκαταστασης (λεμε τωρα) και της συναφειας με το επαγγελμα του δασκαλου...
Την πρωτη μερα στη σχολη επαθα πλακα: αυτο δεν ηταν πανεπιστημιο, αυτο ηταν 4η λυκειου. Ειδα μπροστα μου τις ψωναρες του σχολειου στο 20πλασιο (αφου ολοι ειχαμε απο 3-4 τετοιες οταν ημασταν στο σχολειο φανταστειτε τι γινεται σε μια σχολη με 178 κοριτσια) Ειχα παει και λιγο καθυστερημενα στη σχολη και ειχαν γινει ολες οι ωραιες κλικες...

Γενικα ποτε δεν ταιριαξα με τα ατομα της σχολης μου: δεν ανηκα σε κομμα-δεν πηγαινα βαμμενη και ντυμενη πρωι πρωι σαν μπουζουκοβια-δεν αναλωθηκα σε κατινιες και κουτσομπολια και τους φοβερους ανταγωνισμους τους...εμεινα στην απ'εξω!

ειχα φιλιες και παρεες με ατομα απο αλλες σχολες και ημουν μια ανεξαρτητη κοπελα, πηγαινα συχνα μονη στο μαθημα γιατι και με μια κοπελα που καπως τα ειχαμε βρει και ηταν η ''φιλη'' της σχολης τα σπασαμε... αλλα καποια στιγμη στα τελη του 3ου ετους λογω της πρακτικης ηρθα κοντα με καποια κοριτσια και εξακολουθουμε να ειμαστε κοντα απο αναγκη: πρεπει να παραδωσουμε εργασιες μαζι, πρακτικες κλπ. το θεμα ειναι οτι συνεχεια τσακωνομαστε και δε βγαινει συννενοηση..ειναι καλα κοριτσια αλλα δε ταιριαζουμε. και δε μπορω αλλο εχω κουραστει... Τα μαθηματα δε...κανενα ενδιαφερον..ολα υπολειτουργουσαν και το προγραμμα σπουδων της σχολης μ περιλαμβανει πληθος απο μαθηματα-μπαρουφες του τυπου ''οργανωση και διοικηση της εκπαιδευσης'' και μονο 1 υποχρεωτικο για εικαστικα και 2 για μουσικη!!!! απορω τι νηπιαγωγος θεωρουμαι που δεν ξερω τι τυφλα μου να κανω μια κατασκευη...
στεναχωριεμαι οτι αυτη η σχολη δε μου εδωσε τιποτα: μηπως ''εδω στου δρομου τα μισα εφτασε η ωρα να το πω? αλλα ειναι εκεινα που αγαπω, γι αλλου γι αλλου ξεκινησα...?' που λεει και η αρβανιτακη? κατι αλλο θελω να κανω αλλα δε ξερω τι... ουτε το παιδαγωγικο που ηταν ο τοτε στοχος ονειρευομαι ακομη.
σκεφτομαι τη φιλολογια...μου αρεσει η ποιηση, να διαβαζω και να γραφω...ειχα γραψει καποια ποιηματα και συνεχεια εχω σεναρια στο μυαλο μου..ιστοριες που θα ηθελα να κανω βιβλιο ή ταινια...αλλα μονο στη φαντασια μου... δεν εχω κανει κατι αξιολογο πανω στο θεμα για να ειμαι και σιγουρη οτι ''το εχω''...μου αρεσει να εχω τις ιδεες μου και καποια φιλοσοφια ζωης,να αναλυω τα πραγματα... να κανω διανοητικα ταξιδια...μ αρεσει και η φιλοσοφια λοιπον...γενικα μ άρεσει το βαθος και το παθος στη ζωη...οι αληθειες και οχι οι ματαιοτητες...ειναι ολοκληρος τροπος και σκεψη ζωης και στεναχωριεμαι που δε σπουδαζω κατι με το οποιο θα καλλιεργουσα αυτες τις κλισεις μου... απο την αλλη σκεφτομαι μηπως ολη αυτη η απογοητευση ειναι αποροια του οτι δεν ταιριαξα με ατομα στη σχολη μου αλλα και εξω απο αυτη ειχα πολλες απογοητευσεις... πειτε μου κατι, βοηθειστε με...