Καταρχάς για να μιλάμε και λίγο ρεαλιστικά. Όλοι μας ως ένα βαθμό αποζητούμε την κοινωνική αποδοχή. Οπότε όχι δεν πηγάζει
αυτό από το συλλογισμό μου. Το ότι όλοι χρειαζόμαστε την κοινωνική αποδοχή και θα κάνουμε κάποιες ενέργειες για να την αποκτήσουμε δεν σημαίνει πως είναι και ο κύριος σκοπός της ζωής μας και πως όλα στρέφονται γύρω από αυτό.
Δεν ξέρω αν το γνωρίζεις, αλλά οι περισσότεροι εγκληματίες που πληρούν τα κριτήρια που έγραψες έχουν γυναίκες που κυριολεκτικά τους λατρεύουν.
Δεν έχουν όλοι σαν σκοπό της ζωή τους αυτοβελτίωση όμως. Θα σου δώσω ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα. Υπάρχουν αρκετοί άντρες που είναι εργασιομανείς και η ζωή τους είναι κυριολεκτικά η δουλειά τους. Πολλοί από αυτούς κάνουν πολλές καταχρήσεις και δεν γυμνάζονται γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η δουλειά. Αυτοί δεν πρόκειται να γυμναστούν έτσι κι αλλιώς, πόσο μάλλον για μια γυναίκα. Παρόλα αυτά όντας άνθρωποι και άντρες έχουν και αυτοί ανάγκη από σεξ και κάποια συντροφικότητα. Αυτοί οι άντρες έχουν πολλά λεφτά και λίγο χρόνο, που σημαίνει πως δεν μπορούν πρακτικά να έχουν νορμάλ σχέσεις, διότι σε μια νορμάλ σχέση κυρίως πρέπει να αφιερώνεις χρόνο. Καταφεύγουν λοιπόν σε sugar babies, όπου σπαταλούνε το χρήμα που έχουν άφθονο στην κοπέλα με αντάλλαγμα το σεξ και το girlfriend experience, όποτε και όπως αυτοί θέλουν.
Προφανώς λοιπόν και εξαγοράζουν το σεξ και το συναίσθημα. Και τώρα ίσως μου πεις πως "ναι αλλά δεν τους αγαπάνε πραγματικά" και η απάντηση είναι so what? Καθαρά από την δική τους πλευρά παίρνουν και πολύ καλύτερο σεξ και συναίσθημα από τον μέσο παντρεμένο που τον "αγαπάνε" για τον "εσωτερικό του κόσμο". Στην τελική τι ακριβώς είναι η αγάπη? Ένας άντρας σε μια κλασσική σχέση που σταματά ας πούμε να φέρνει μισθό στο σπίτι για πόσο καιρό θα είναι αγαπητός? 1 χρόνο? 2 χρόνια? 3? Κάποια στιγμή θα σταματήσει, όπως ακριβώς και ο sugar daddy θα σταματήσει να είναι αγαπητός αν δεν πληρώνει.
Συμφωνούμε. Συ είπας, άλλωστε, πως "σε έναν βαθμό αποζητούμε την κοινωνική αποδοχή". Υπάρχει ξανά, ωστόσο, θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στον αν η κοινωνική αποδοχή είναι αυτοσκοπός ή πάρεργο. Το πρώτο λέγεται μαζοποίηση και ανασφάλεια, το δεύτερο είναι φυσιολογικό.
So what? Δεν υπάρχουν ανώμαλοι; Η κοινή γνώμη συχνά δεν είναι ηλίθια; Ο όμοιος αναζητά τον όμοιο του. Αν μια γυναίκα αγαπάει έναν άντρα που τη δέρνει, που της στερεί την ελευθερία της, που ελέγχει κάθε της κίνηση, φυσικά και αξίζει να έχει τέτοια μεταχείριση. Μην συγχέεις όμως κάτι τόσο κτηνώδες με την πραγματική αγἀπη ως αναζήτηση του ωραίου.
Νεξτ, από τη στιγμή που απαρνείται την αυτοβελτίωση ως σκοπό της ζωής του, εκπίπτει σε ένα είδος συντηρητισμού και παρακμής, που οφείλειται σε μία από τις δύο αιτίες: είτε είναι τέλειος (πράγμα αδύνατο), είτε οι επιλογές του τον οδήγησαν σε μια τέτοια ζωή που έχει στρεβλώσει τόσο πολύ την αντίληψή του, ώστε να ταυτίζει την ύπαρξή του με μια εργασιακή εμμονή. Και φυσικά είναι ξεκάθαρο πως κάθε τι υπερβολικό είναι και αυτοκαταστροφικό.
Επομένως, οι επόμενες ενέργειες που περιγράφεις πηγάζουν από την αυτοκαταστροφικότητα και έχουν τέτοιο χαρακτήρα, but let's continue.
Δεν θα αναφερθώ στο γιατί το αληθινό διεγείρει περισσότερο συναίσθημα από το ψεύτικο: είναι το ίδιο να βλέπω έναν ηθοποιό ζωντανά να υποδύεται ότι μαχαιρώθηκε και το ίδιο να βλέπω κάποιον να μαχαιρώνεται στην πραγματικότητα;
Το ψεύτικο συναίσθημα είναι απείκασμα του αληθινού, και ως εκ τούτου κατώτερο. Και από τη στιγμή που πληρώνεις, γνωρίζεις καλά ότι είναι εξαγορασμένο.
Κάνουν όμως καλύτερο σεξ από τον μέσο παντρεμένο! Η λέξη κλειδί εδώ είναι "μέσος". Δεν μας ενδιαφέρει ο μέσος άνθρωπος, γιατί ξέρουμε ότι η κοινή γνώμη σφάλλει. Ο μέσος άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που ζει μέσα σε μια τέτοια ρουτίνα και με έναν τέτοιο τρόπο και που έχει τέτοιο χαρακτήρα ώστε ο γάμος να καταλήγει, όπως περιγράφεις, να συνεχίζει μόνο λόγω του αμοιβαίου συμφέροντος. Σε έναν μέσο γάμο υπάρχει μέση αγάπη, αυτή που αναλύεις.
Τι είναι, όμως, πραγματικά αγάπη; Χάκερ, δεν είμαι ούτε φιλόσοφος ούτε μεγάλος και τρανός για απαντήσω ένα τέτοιο ερώτημα. Λέω όμως αυτό που βλέπω. Η αληθινή αγάπη σε μια ερωτική σχέση δεν προκύπτει ούτε από υλικό συμφέρον ούτε από το σεξ, καθώς αμφότερα είναι παροδικά. Μπορεί μια σχέση να πλαισιώνει και αυτές τις έννοιες, αλλά δεν είναι ούτε αναγκαίες ούτε επαρκείς συνθήκες για την ύπαρξη αληθινής αγάπης.
Κλείνοντας, τέλος, με το ερώτημα που έθεσες. Δεν ξέρω τι ορίζεις με τη φράση "εσωτερικά όμορφος", θα υπενθυμίσω όμως ότι τέτοιος άνθρωπος είναι εκείνος που καλλιεργεί όλες τις πτυχές του χαρακτήρα του. Ένας τέτοιος λοιπόν άνθρωπος είναι λογικό να διαθέτει αγωνιστικότητα, επιμονή και αίσθημα ευθύνης. Ακόμα λοιπόν και αν βρεθεί χωρίς δουλειά, ο πυρήνας του είναι τέτοιος που θα τον σπρώξει ξανά στον αγώνα του βιοπορισμού. Γιατί λοιπόν να διαλυθεί μια τέτοια σχέση;
