Τα δύο τελευταία δεν τα δέχομαι. Υπάρχουν πολλές σχέσεις πολλών ετών όπου το ένα μέλος δεν δίνει αγάπη και το άλλο δεν λαμβάνει. Τουλάχιστο όχι με την έννοια της αγάπης που εννοείς εσύ. Μπορείς να πεις ότι είναι τοξικές ή οτιδήποτε άλλο αλλά δεν παύουν να είναι σχέσεις που λειτουργούν. Δεν χρειάζεται επίσης να είσαι άριστος ηθοποιός, για την ακρίβεια πολλές φορές δεν χρειάζεται καν να υποκρίνεσαι καθώς πολλοί άνθρωποι είναι τόσο πολύ damaged που αισθάνονται αγάπη όταν τους βαράς, τους απατάς ή οτιδήποτε άλλο. Humans are very complicated beings.
Η τέταρτη και η πέμπτη πρόταση προκύπτουν από την τρίτη. Αν η αγάπη προϋποθέτει τη σύμπραξη ενός άλλου ανθρώπου και αν σε μία σχέση υπάρχουν δύο μέλη είναι φανερό ότι αμφότεροι παίρνουν και δίνουν αγάπη. Εξάλλου, μια ανθρώπινη σχέση κατά κύριο λόγο για αυτό σχηματίζεται.
Πάλι συγχέεις το φαίνεται με το είναι. Πέρα από τις ιδιομορφίες της ψυχοσύνθεσης του καθενός, δεν νοείται η έλλειψη αγάπης να προκαλεί αγάπη. Μπορεί η υπερβολική αγάπη να οδηγήσει σε αποστροφή, δεκτό, αλλά το μίσος μόνο ύπο εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως αυτή που ανέφερες, μπορεί να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση αγάπης. Δεν μπορείς όμως να στηρίξεις έναν ορισμό σε τέτοιες εξαιρετικές και ιδιαίτερα περίπλοκες περιπτώσεις. Είναι σαν να προσπαθείς να ορίσεις τη λογική φέρνοντας ως παράδειγμα έναν τρελό.
Δεν με κατάλαβες, δεν έκανα είπα πως είναι λάθος επειδή δεν το κάνουν οι περισσότερο. Είπα πως απλά οι περισσότεροι απλά δεν ενδιαφέρονται για την αυτοβελτίωση.
Να στο θέσω αλλιώς. Κάθε άνθρωπος έχει ένα εσωτερικό κάλεσμα, κάτι που δίνει νόημα στην ζωή του, μια αποστολή που πρέπει να πετύχει. Αυτό τουλάχιστο πιστεύω εγώ. Όποιος λοιπόν το έχει βρει αυτό το κάλεσμα και το ακολουθεί ενδιαφέρεται κυρίως γι αυτό. Αυτός είναι ο σκοπός του. Αν μπορεί να τον πετύχει όπως είναι δεν θα τον ενδιαφέρει και πολύ να βελτιωθεί. Αν χρειάζεται να βελτιώσει κάποια πράγματα για να τον πετύχει τότε θα το κάνει. Δεν πρόκειται όμως να βελτιωθεί for the sake of improvement.
Συμφωνώ. Εϊναι σύνηθες, εξάλλου, να μην αναγνωρίζει κανείς το συμφέρον του. Γιατί συμφέρον είναι η αυτοβελτίωση, όποια στάση ζωής και αν ακολουθείς. Ο εργασιομανής, για παράδειγμα, είναι αδιανόητο να μην επιδιώκει την αυτοβελτίωσή του, έστω και υποσυνείδητα, γιατί μέσω αυτής θα μπορούσε να αποκτήσει γνώσεις που θα του επέτρεπαν να κάνει τη δουλειά του πολύ πιο γρήγορα και αποδοτικά. Αντίστοιχα, είναι εξίσου παράλογο ένας ηδονιστής να μην έχει ως στόχο την αυτοβελτίωση, αφού, μέσω π.χ. της γυμναστικής, θα μπορεί να ζήσει να περισσότερο και ως εκ τούτου να απολαμβάνει τις πολυπόθητες ηδονές του για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Σίγουρα, μπορεί αρκετοί να μη συνειδητοποιούν ότι η αυτοβελτίωση είναι το συμφέρον τους. Αυτό δεν αναιρεί, ωστόσο, το γεγονός ότι αν σκεφτεί κανείς λογικά το θέμα, θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως, ότι και αν κάνει στη ζωή του, η αυτοβελτίωση θα του χρειαστεί με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.
Για να σου πω τι επιχειρήματα μπορεί να φέρει ο εργασιομανής πρέπει αρχικά να μου πεις τι ακριβώς περιλαμβάνει κατ εσέ η αυτοβελτίωση. Το γενικό επιχείρημα πάντως είναι το παραπάνω. Αν είναι good enough γι αυτό που τον νοιάζει, τότε είναι προτιμότερο γι αυτόν να αφιερώσει αυτόν τον χρόνο για να κάνει αυτό που τον νοιάζει.
Κατ' εμέ, αυτοβελτίωση είναι κάθε σκέψη και πράξη που αποσκοπεί στην ηθική, πνευματική, ψυχική, κοινωνική και σωματική ανάπτυξη και τελείωση του ανθρώπου.
Χαχα υπερβολές? Καταρχάς νομίζω κατανοείς ότι πάρα πολλές φορές είναι άκρως κερδοφόρο και αποτελεί winning strategy το να είσαι ανήθικος, ειδικά αν όλοι οι άλλοι είναι ηθικοί. Σε ένα χωριό χωρίς κλέφτες είναι πάρα πολύ καλή λύση να γίνεις κλέφτης γιατί δεν υπάρχουν συναγερμοί. Αν σε ρωτήσω λοιπόν εγώ γιατί δεν πρέπει να σε σκοτώσω, αφού έχω τόσο μεγάλο κέρδος από τον θάνατο σου, ε φίλε σόρρυ, αλλά δεν υπάρχει κάποιο λογικό επιχείρημα που μπορείς να φέρεις. Might is right. Μπορείς είτε απλά να ικετεύσεις για την ζωή σου, ή να προσπαθήσεις να με απειλήσεις με την μεταθανάτια θεία τιμωρία.
Εξαρτάται το είδος της ανηθικότητας, αλλά όπως και να'χει, ο συλλογισμός σου προϋποθέτει πως ο κοινωνικός σου περίγυρος είναι ηθικός. Αν ακολουθήσουμε, ωστόσο, τη σκέψη σου, συνάγεται το συμπέρασμα ότι δεν έχει νόημα ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανείς να είναι ηθικός, εφόσον μπορεί να εξυπηρετήσει το προσωπικό του συμφέρον. Σε αυτήν την περίπτωση όμως αυτόματα καταλύεται η κοινωνία, αφού θεμέλιο αυτής είναι μια στοιχειώδης εμπιστοσύνη ανάμεσα στα μέλη της. Αν αύριο έπαυε να υφίσταται κάθε έννοια ηθικής, θα επικρατούσε χάος και η πλειοψηφία θα πέθαινε. Οι δε λίγοι που θα απέμεναν θα επέστρεφαν σε μια κτηνώδη κατάσταση, αφού δεν θα μπορούσαν να εμπιστευθούν κανέναν.
Καταλαβαίνεις, επομένως, ότι η ανηθικότητα δεν είναι πραγματικά ωφέλιμη για τον άνθρωπο. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις ίσως, αλλά συλλογικά και μακροπρόθεσμα η ηθική ζωή είναι σωτήρια και ωφέλιμη.
Η ηθική είναι κάτι που έχουμε εφεύρει για να μειώσουμε το law enforcement καθώς κοστίζει. Αλλά η ηθική δεν έχει λογική αφετηρία. Αν κάποιος είναι αρκετά δυνατός ώστε να μπορεί να επιλέξει να είναι ανήθικος και έχει κέρδος από αυτή την επιλογή θα το κάνει. Αυτό λέει η λογική. Αυτό είναι και το νόημα του Θεού. Αποτελεί μια υπέρτατη δύναμη που δεν μπορεί κανείς να υπερνικήσει και γι αυτό είναι και η πηγή της ηθικής. Σκέψου το και θα το κατανοήσεις.
Δεν ισχύει. Η ηθική έχει την αφετηρία της ως καθαρά ατομική υπόθεση, πριν καν τη δημιουργία των πρώτων κοινωνιών. Και η σωφροσύνη και η ανδρεία και η υπευθυνότητα και ο αλτρουισμός και κάθε άλλη ηθική αξία έχει την αφετηρία της στον προκοινωνικό άνθρωπο. Γιατί; Γιατί μόνο έτσι εξηγείται η μετάβαση του ανθρώπου από τη κτηνώδη φύση του σε αυτή του νοήμονος όντος. Πιστεύεις, αλήθεια, ότι θα υπήρχαν σήμερα κοινωνίες αν ο άνθρωπος δεν είχε καταφέρει πάλαι πότε να τιθασεύσει τα ένστικτά του; Πάρε για παράδειγμα τη σωφροσύνη: πώς θα μπορούσε κανείς να κατασκευάσει τα πρώτα εργαλεία αν δεν ήλεγχε τις ορμές του; Με σημερινούς όρους, φαντάσου να προσπαθείς να γράψεις κώδικα και κάθε φορά που βλέπεις μια γυναίκα ή ακούς έναν θόρυβο ή πεινάς ή δειψάς ή θες πιπί παρατούσες την δουλειά σου και έτρεχες πίσω από την ικανοποίηση της εκάστοτε ανάγκης σου; Μετά από πόσο καιρό θα τελείωνες τον κώδικα;
Είναι φανερό, επομένως, ότι εφόσον η ηθική προηγείται της κοινωνικής συνύπαρξης, αυτή δεν εφευρέθηκε για να μειώσει το law enforcement. Εφεύρεθηκε, αντίθετα, γιατί είναι απολύτως απαραίτητη για την πρόοδο του ανθρώπινου είδους, ατομικά και συλλογικά.
Για περίπου τους ίδιους λόγους η ηθική έχει και λογική βάση. Έστω ότι είμαι δυνατός και μπορώ να σε σκοτώσω για να ωφεληθώ. Πέρα από το γεγονός ότι συνήθως είναι πολύ πιο ωφέλιμο να συνεργαστούμε, ακόμα και αν σε σκοτώσω, μπορείς να μου εγγυηθεί κανείς ότι δεν θα έρθει κάποιος πιο ισχυρός από εμένα να μου κάνει το ίδιο; Ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση όπου είμαι ο ισχυρότερος των ανθρώπων, μπορεί κανείς να μου εγγυηθεί ότι θα είμαι για πάντοτε ο πιο δυνατός ή ότι αθροιστικά η δύναμη των υπολοίπων είναι μικρότερη από τη δική μου.
Σχετικά τώρα με τον Θεό: δεν θα διαφωνήσω ως προς τον λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκε. Θα διαφωνήσω, ωστόσο, στο ότι έχει αποτέλεσμα. Η ηθική του Θεού έχει περισσότερα κοινά με τον ανθρώπινο νόμο παρά με την ηθική. Και αυτό γιατί τον Θεό και την Εκκλησία δεν τον ενδιαφέρει αν πράγματι είσαι ηθικός, αρκεί να δείχνεις πως είσαι. Δεν ισχύει όμως το ίδιο και για την ηθική (σε παραπέμπω στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη).
Ναι, αυτό ακριβώς σου λέω. Δεν υπάρχει κάτι αντικειμενικά καλό και σωστό για το πως πρέπει να ζήσει ο καθένας, ώστε να πας και να μου πεις πως η αυτοβελτίωση είναι must και καλή για όλους. Όσο βέλτιστος και να είσαι πάλι λίπασμα θα γίνεις στο τέλος. Το μόνο που έχει σημασία είναι να περάσεις καλά όσο είσαι εδώ. Αν εσύ το επιτυγχάνεις αυτό μέσω της αυτοβελτίωσης more power to you. Αν ο άλλος το επιτυγχάνει μέσα από 80ώρες δουλειάς και σεξ με το sugar baby του θα σου πει απλά "χέσε μας ρε μεγάλε, κοίτα τη δουλειά σου".
Αν η λογική είναι, υπό φυσιολογικές προϋποθέσεις, μια και κοινή για όλους, τότε θα μπορούσε κανείς να προσεγγίσει το αντικειμενικά καλό σκοπό για την ανθρώπινη ζωή. Δεν ξέρω αν αυτός ο σκοπός είναι τελικά η αυτοβελτίωση, δεν έχω ακούσει όμως κάποια αντιπρόταση η οποία θα μπορούσε να την αντικρούσει.
Σημασία δεν έχει ότι εν τέλει θα πεθάνουμε. Σημασία έχει, όπως είπες, να περάσουμε καλά όσο βρισκόμαστε εδώ. Το ερώτημα που προκύπτει, ωστόσο, είναι πώς θα το πετύχουμε αυτό. Και σου ξαναλέω, δεν μου καίγεται καρφί αν κάποιος θέλει να ζει με μία επίφαση ευτυχίας και αγάπης. Με ενοχλεί απίστευτα όμως να συμβουλεύει κανείς ότι μια ζωή παραδομένη στην πρόσκαιρη και εφήμερη ηδονή, στην απομόνωση και στην αυτοκαταστροφή είναι και ευτυχισμένη.
Ναι, ωραία τα γούτσου γούτσου αλλά αν δεν υπάρχει σεξ στο εγγυώμαι πως αυτή η σχέση δεν πρόκειται να σταθεί μακροπρόθεσμα. Μπες στο r/DeadBedrooms για να δεις πως είναι οι σχέσεις δίχως σεξ.
Το συναίσθημα που εξαγοράζεται είναι μια χαρά πραγματικό. Απλά εσύ δεν αναφέρεις πιο συναίσθημα. Αυτό το συναίσθημα που εννοείς εσύ είναι απλά η ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης που έχεις. Θες δηλαδή να αισθάνεσαι πως σε αγαπούν γι αυτό που είσαι και αυτό προφανώς δεν μπορείς να το αγοράσεις καθώς it defeats the purpose. Δεν έχουν όμως όλοι ανάγκη αυτού του είδους το συναίσθημα. Κάποιος μπορεί να έχει ανάγκη μόνο το συναίσθημα που του δημιουργείται όταν έρχεται σε οργασμό μέσα στο κορμί μιας 20αρας ή το συναίσθημα που του δημιουργείται όταν την κυριαρχεί. Δεν έχουν όλοι άνθρωποι τις ίδιες ανάγκες.
Ναι τη γάτα είμαι σίγουρος πως θα την ξεχωρίσεις αλλά αν σου πω να μου πεις την διαφορά μεταξύ δυο αυτοκινήτων δεν θα ξέρεις να απαντήσεις.
Ξέχασα να απαντήσω σε αυτό το κουοουτ, f
