Συνεχίζεις να χρησιμοποιείς τον όρο πραγματικό/ψεύτικο για πράγματα που δεν έχει κανένα νόημα καθώς δεν υπάρχει κανένας τρόπος να μετρήσεις την πραγματικότητα, οπότε η κουβέντα αρχίζει να κάνει κύκλους με επίκεντρο ένα no true scotsman fallacy.
Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να μετρήσεις την πραγματικότητα. Λοιπόν:
Δέχεσαι ότι η ερωτική αγάπη είναι συναίσθημα;
Δέχεσαι ότι ένας άνθρωπος δεν μπορεί να νιώσει ερωτική αγάπη μόνος του;
Δέχεσαι, άρα, ότι η ερωτική αγάπη απαιτεί τη σύμπραξη ενός άλλου ανθρώπου, ο οποίος προφανώς προσφέρει αυτό το συναίσθημα;
Δέχεσαι, όμως, ότι για να λειτουργήσει μια σχέση, καθένα από τα δύο μέλη πρέπει να δίνει και να παίρνει αγάπη;
Δέχεσαι, τέλος, ότι ένα συναίσθημα μπορεί να μεταβιβαστεί μόνο αν ο ίδιος ο άνθρωπος το αισθάνεται ή αν είναι άριστος ηθοποιός;
Αν δέχεσαι όλα τα παραπάνω, η πέμπτη πρόταση είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο γνήσιο και στο φαύλο συναίσθημα. Γιατί όταν εξαγοράζεις αγάπη και σεξ, όσο καλός / καλή ηθοποιός και αν είναι ο επί πληρωμή σύντροφος, γνωρίζεις εξαρχής ότι το συναίσθημα είναι αγορασμένο, όχι γνήσιο.
Sidenote: η πραγματικότητα ερμηνεύεται με τη λογική, και μέσω αυτής προκύπτει ο διαχωρισμός σε αληθινό και ψεύτικο. Η μέτρηση είναι περιττή γιατί οι όροι "αληθέστερο" και "ψευδέστερο" δεν έχουν νόημα. Υπάρχει μόνο "αληθές" και "ψευδές", εκπορευόμενο μέσω της λογικής.
Δεν διαφωνώ επί της ουσίας με την αποβελτίωση, το point μου ήταν πως αφενός αυτός δεν είναι ο τρόπος σκέψης των περισσοτέρων και αφετέρου πως η αυτοβελτίωση δεν είναι iherently καλή παρά μόνο αν υποβοηθά τους προσωπικούς στόχους του καθενός. Διαφωνώ λοιπόν πως θα πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Αυτό είναι μια δική σου υποκειμενική θεώρηση που πηγάζει από τους δικούς σου στόχους. Γι αυτό και η θέση σου δεν είναι περισσότερο ισχυρή από αυτήν του εργασιομανή, καθώς αν του πεις για αυτοβελτίωση θα σου πει "i'm not interested" και δεν έχεις και κανένα legit argument για να συνεχίσεις.
Για το πρώτο, ο τρόπος σκέψης των περισσότερων είναι αδιάφορος. Η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας πιστεύει ότι το ξύλο μπορεί να δακρύσει ή στο ξεμάτιασμα. Αυτό σημαίνει ότι πράγματι ισχύουν;
Για το δεύτερο, η πρότασή σου ενέχει αντίφαση. Μέσω της αυτοβελτίωσης γίνομαι καλύτερος, είναι λοιπόν δυνατό η βελτίωση να μην είναι καλή;
Αλλά ας δεχτούμε ότι η αυτοβελτίωση δεν είναι καλή από τη φύση της, και ας μιλήσουμε με έναν εργασιομανή; Τι επιχειρήματα θα μπορούσε να φέρει για να υποστηρίξει τη θέση του; Ότι θυσιάζει τη ψυχική του υγεία και την κοινωνική του ζωή για να είναι γρανάζι μιας μηχανής; Δεν αντιλέγω, δικαίωμά του να θέλει να πεθάνει παράγοντας, αλλά τουλάχιστον για την αυτοβελτίωση μπορεί κανείς να φέρει μυριάδες επιχειρήματα υπέρ και ελάχιστα, αν όχι κανένα, κατά. Αν μπορείς, πάντως, να με πείσεις ότι η αυτοβελτίωση δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός, έχω κάθε πρόθεση να αλλάξω άποψη και να σε ακολουθήσω.
Γι αυτό και ανέφερα το Θεό, επειδή μόνο στηριζόμενος σε ένα αξίωμα όπως ο Θεός μπορείς να δικαιολογήσεις την ηθική, την αρετή κτλ. Μπορείς να γράψεις ένα κάρο επιχειρήματα για το τι είναι ηθικό και τι όχι, αλλά δεν μπορείς να γράψεις ούτε ένα για να μου απαντήσεις στην ερώτηση "Γιατί πρέπει να είμαι ηθικός?". Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που εφύβραμε τον Θεό
Υπερβολές. Η ηθική είναι θεμέλιο και του δικαίου και της κοινωνίας. Το δίκαιο, αφενός, για να επιβιώσει μακροπρόθεσμα, πρέπει έστω και φαινομενικά να συμβαδίζει με την κοινωνική ηθική του καιρού του. Αντίστοιχα, η ηθική και η αρετή, υπό την έννοια της θετικής ιδιότητας, είναι απαραίτητη σε κάθε δραστηριότητα. Αν δεν είσαι ανδρείος και κλάνεις μέντες στην πρώτη πιθανή δυσκολία της ζωής σου δεν θα καταφέρεις πολλά. Ούτε αν δεν είσαι σώφρων και ως αποτέλεσμα τρέχεις πίσω από αλκόολ - ναρκωτικά - σεξ. Ούτε αν δεν είσαι έντιμος και ειλικρινής θα μπορέσεις να δημιουργήσεις ουσιαστικές σχέσεις στη ζωή σου. Ούτε αν δεν είσαι υπεύθυνος θα μπορέσει κανείς ποτέ να σε εμπιστευτεί.
Καταλαβαίνεις, προφανώς, ότι η ηθική δεν έχει μεταφυσικό χαρακτήρα. Πρέπει να είμαστε ηθικοί γιατί έτσι η ζωή μας, ατομικά και συλλογικά, είναι καλύτερη και ποιοτικότερη. Βέβαια, εφηύραμε και τον Θεό κάπου στη μέση γιατί τα πρόβατα χρειάζονται έναν βοσκό. Σε καμία όμως περίπτωση ο Θεός δεν είναι πηγή ηθικής.
Το point μου ήτανε πως ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να επιλέγει πως θα δει τον κόσμο και αυτό διαμορφώνει και την εσωτερική του κατάσταση. Ο μοναχός πιστεύει κάτι το οποίο δεν υπάρχει. Η πίστη του είναι μια απλή αυταπάτη αντικειμενικά μιλώντας. Επειδή όμως επιλέγει να θεωρήσει πως ο Θεός είναι αληθινός αρχίζει να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά και να είναι χαρούμενος. Έτσι και ο εργασιομανής μπορεί να πιστέψει πως η ευτυχία προέρχεται από την δουλειά και πως το sugar baby του τον αγαπά πραγματικά γιατί αυτό είναι η πραγματική αγάπη, μια ανταλλαγή και χρησιμοποιώντας αυτήν την θεώρηση να επηρεάσει την εσωτερική του κατάσταση. Αυτά ισχύουν. Έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που το κάνανε αυτό, από φυλακισμένους, μέχρι Εβραίους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Λέγεται paradigm shift
Ο μοναχός και ο εργασιομανής δεν επιλέγουν πως θα δουν τον κόσμο. Κανείς μας δεν το επιλέγει αυτό. Γιατί, για να επιλέξεις, προϋποτίθεται ότι έχεις επίγνωση όλων των επιλογών. Αν ο μοναχός ξέρει ότι δεν υπάρχει θεός, πιστεύει παρ' όλα αυτά, ή αν ο εργασιομανής ξέρει πως η δουλειά τον σκοτώνει σταδιακά και πως η αγάπη που αγοράζει είναι εμπόρευμα, προτιμά όμως αυτά από το να αλλάξει τη ζωή του, τότε δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε τη συζήτηση, Ο καθένας ζει όπως θέλει ή όπως νομίζει πως θέλει.
Η περίπτωση των φυλακισμένων και των αιχμαλώτων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι εντελώς διαφορετική. Εκεί η υιοθέτηση ενός διαφορετικού τρόπου αντίληψης της πραγματικότητας ήταν ίσως ο μοναδικός τρόπος να διαφύγουν από την ολοκληρωτική τρέλα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζούσαν ήταν άξιες ζωής.
Δίχως σεξουαλική έλξη και πράξη τότε έχουμε αγάπη με την μορφή της αδελφικότητας/φιλίας. Δεν αμφισβητώ πως μια τέτοια μπορεί να υπάρξει.
I don't know about you, but προσωπικά δεν συνηθίζω να κοιμάμαι αγκαλιά με τους φίλους μου, ούτε βλέπουμε ταινίες σφιχταγκαλιασμένοι χαϊδεύοντας ο ένας τα μαλλιά του άλλου. But hey, maybe that's just me.
Η ανικανότητα να ορίσουμε κάτι με σαφήνεια και ακρίβεια είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα από ότι νομίζεις, διότι χωρίς έναν τέτοιο ορισμό δεν μπορούμε να διατυπώσουμε θέσεις που είναι αληθείς ή ψευδείς (από εκεί πηγάζει και το no true scotsman fallacy). Οι άνθρωποι είμαστε όντα που εκ του φυσικού μας προβάλουμε, δηλαδή θεωρούμε πως επειδή νιώθουμε κάτι με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ή κάνουμε κάποια πράγματα, τότε αυτά αληθεύουν και για τους υπόλοιπους, πράγμα που δεν ισχύει πάντα και θέλει πολύ training για να το αποβάλουμε. Θα μπορούσε λοιπόν κάλλιστα η δική σου εκδοχή της πραγματικής αγάπης να είναι η ψεύτικη αγάπη ενώ η πραγματική να είναι η σχέση του sugar daddy. Αφού δεν μπορούμε να ορίσουμε τι είναι αγάπη τότε όλα αυτά είνια fuzzy logic και προσωπικά μας projections.
Θέλω να ελπίζω ότι όσα έχω πει μέχρι στιγμής συνάγονται λογικά το ένα από το άλλο, και δεν παρουσιάζονται σαν αυθαίρετες αντιλήψεις. Εξήγησα τους λόγους για τους οποίους θεωρώ ότι το συναίσθημα που εξαγοράζεται δεν είναι πραγματικό συναίσθημα, με αρκετά λογικό θα έλεγα τρόπο.
Επίσης, δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε επακριβώς τι είναι κάτι για να αποκλείσουμε αυτά που δεν είναι. Μπορεί να μην ξέρω τα πάντα γύρω από ένα αυτοκίνητο, ούτε μηχανολογικά, ούτε κατασκευαστικά, για να μπορώ να το ορίσω απόλυτα σωστά, αν ξέρω όμως αρκετά ώστε να μπορώ να το διαχωρίσω από μια γάτα τότε μπορώ να πραγματευτώ γιατί το αυτοκίνητο είναι αυτοκίνητο και όχι γάτα.