Νομίζω θα επαναλάβω αυτονόητα και χιλιοειπωμένα πράγματα, αλλά ας το κάνω.
Καταρχάς, μη φοβάσαι να μιλήσεις στο διπλανό σου στο αμφιθέατρο ή στη λέσχη. Συστήσου, ανταλλάξτε φβ κλπ. Μιλήστε από messenger, πρότεινε να βγείτε, πάρε γενικά πρωτοβουλίες. Μπορεί να έχουν παγιωθεί οι παρέες, αλλά τίποτα δεν σε εμποδίζει να κολλήσεις και εσύ σε κάποια. Απλώς μην περιμένεις να έρθει κάποιος να σου συστηθεί μόνος του- δεν είναι σαν τις αρχές τού πρώτου εξαμήνου. Τις παρέες θα πρέπει να τις κυνήγησεις, χωρίς να ντρέπεσαι αν δείχνεις ότι κολλάς ή πως είσαι εξαρτημένη. Αναξιοπρεπές θα μου πεις, αλλά η αξιοπρέπεια παρέλκει σε τέτοιες περιπτώσεις. Ούτε που θα ήθελα να φανταστώ τι θα γινόταν αν δεν έβρισκα φίλους στη σχολή, τώρα που ζω και μονος.
Ως τελευταία-και απευκταία- λύση θαρρώ το να προσεγγίσεις παιδιά παρατάξεων, τα οποία συνήθως είναι πρόθυμα να σε γνωρίσουν(γιατί άραγε;

) και να διασυνδεθείς μέσω αυτών. Εγώ δε θα το έκανα ποτέ, ακόμα κι αν έφτανα σε έσχατο σημείο απελπισίας. Ξέρω όμως ορισμένα παιδιά στη σχολή, που δεν βρήκαν στην αρχή παρέες, και πλέον ειναι υπερδραστήριοι ΔΑΠίτες

Γενικά, να είσαι πιο κοινωνική, με περισσότερη αυτοπεποίθηση και πιστεύω θα βρεις φίλους. Αλλά επαναλαμβάνω, πάρε εσύ τις πρωτοβουλίες.