γενικα υπαρχουμε ως προϊοντα μιας συπτωσης. υπαρχουμε χωρις λογο. το ζητημα ειναι να μην μεινουμε σε αυτο αλλα να δωσουμε εναν λογο και μια αιτια στην υπαρξη μας.
ή μαλλον για να το πουμε καλυτερα: στην ουσια δεν υπαρχει λογος που γεννηθηκαμε, οχι που υπαρχουμε.
ο λογος που υπαρχουμε καθοριζεται απο το αν εχουμε δωσει εμεις λογο στην υπαρξη μας.
αν δεν εχουμε δωσει αιτια στην υπαρξη μας δεν υπαρχει λογος υπαρξης. αν ζουμε απλα για να καταναλωνουμε, να πηγαινουμε σχολειο, να δουλευουμε, να, να, να, τοτε ισως να διαλεξαμε την πιο μονοτονη αιτια. αν υπαρχουμε για κατι παραπερα απο αυτα, κατι που επωφελει εμας και τους γυρω μας χωρις να τους βλαπτει τοτε υπαρχει λογος για καθε ανασα μας και καθε δευτερολεπτο που περναει ειναι σημαντικο. εξαλλου... ποτε υπαρχουμε; οταν ζουμε για τον εαυτο μας ή οταν ζουμε για να μοιραζομαστε τη ζωη;
επιπλεον, θα ηθελα να παραθεσω κατι που ακουσα τις προαλλες, και δειχνει οτι ως ανθρωποτητα εχουμε σιγουρα διαλεξει λαθος αιτια να δωσουμε στην υπαρξη μας:
"αν εξαφανιστουν με καποιο τροπο ολα τα εντομα απο τη Γη, σε πενηντα χρονια καθε μορφη πανιδας θα εχει εξαφανιστει μαζι τους, ενω αν εκλειψει ο ανθρωπος μεσα σε πενηντα χρονια ολα τα ειδη θα εχουν ανθισει!"
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.