Η κλασσική μουσική, όπως σωστά είπε ο Unseen Skygge δε σε κάνει πιο πνευματώδη αν απλά την ακούς. Ας πούμε, κάποιος που δεν είναι εξοικειωμένος με την κλασσική μουσική (αυστηρά και ιστορικά μιλώντας) και δεν έχει εικόνα της θεωρίας της μουσικής,
αυτό το κομμάτι δε θα το βρει ιδιαίτερα αστείο πέρα από 1-2 σημεία. Οπότε, έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την ιστορική και μουσική συγκυρία μέσα στην οποία γράφτηκε. Οπότε, κάποιος που ακούει sinboy στα 10 μπορεί άνετα να ακούει Mozart στα 20 του. Το θέμα είναι ότι, ακριβώς επειδή η θεματολογία της (μουσικά, στιχουργικά κ.λπ.) είτε είναι ασύμβατη με τον 21ο αιώνα είτε εκφράζει καίριους προβληματισμούς αλλά με άλλον τρόπο, με άλλα, μακρινά σε εμάς, εκφραστικά μέσα, δεν έχει απήχηση, πια.
Ας πούμε,
με αυτό το κομμάτι - για να πιάσουμε και τα hits του 19ου αιώνα - μπορεί κανείς να ξεσπάσει άμα θέλει. Αλλά τα εκφραστικά μέσα είναι άλλα καθώς άλλη και η θεματολογία (η «Ημέρα της Κρίσης» δεν είναι πρόσφορο έδαφος για να εκτονώσει τα νεύρα του ένα 10χρονο). Άλλωστε, ο κόσμος προχωράει, τα ήθη και τα έθιμα αλλάζουν κ.λπ., οπότε, όλα καλά.