Σε μια γλώσσα, για να έχουμε δεύτερους τύπους, πρέπει αυτοί να χρησιμοποιούνται, να αποδεικνύεται αυτό στην πράξη, δηλαδή.
Οπότε, αν ένας τύπος βρεθεί σε κάποιο κείμενο (ή άλλο προϊόν) μιας γλώσσας, τότε υπάρχει. Δεν μπορούμε πάντα να πούμε "γιατί". Αρκετές φορές ισχύει το "γιατί έτσι". Δεν υπάρχει γενικός κανόνας που να μας λέει πότε και αν μια λέξη έχει δεύτερους τύπους, ακόμα και πρώτους τύπους (θυμηθείτε τα ελλειπτικά ρήματα).
Για να το ψάξω, τι έκανα: Τσέκαρα τη λατινική βικιθήκη (
https://la.wikisource.org/), όπου υπάρχουν πολλά κείμενα της λατινικής γραμματείας, και έλεγξα αν υπάρχουν τύποι όπως το retuli και rettuli, relatum, rellatum, κ.α. Επειδή βρήκα αποτελέσματα χρήσης και των δύο τύπων, δεν μπορώ να πω ότι κάποιος από τους δύο είναι ο σωστός και ο άλλος ο λάθος. Με αυτή τη λογική, νομίζω, μπορούμε να ψάξουμε και για άλλες λέξεις.
Πέρυσι, π.χ., για το επίθετο celer - celeris, celere, υπήρχε ένα θεματάκι για τη γενική πληθυντικού, η οποία σχηματίζεται celerum (αντί για celerium), και αυτό μπορεί να φανεί πάλι με τον ίδιο τρόπο: δεν υπάρχει κείμενο που να έχει τον τύπο celerium, άρα δεν υπάρχει ο τύπος, ανεξάρτητα από το αν οι κανόνες δίνουν την κατάληξη -ium για την κλίση τριτόκλιτων επιθέτων.
Συμπέρασμα: Αναζητήστε τους τύπους που θέλετε ψάχνοντας τα λατινικά "κιτάπια". Οι γραμματικές πρέπει να είναι περιγραφικές (να εξηγούν τι παίζει σε μια γλώσσα) και όχι να δίνουν εντολές για το τι πρέπει να κάνει η γλώσσα.