Τι ενοεις οτι μενουν ιδια?Αφου το ρημα θα γινει απαρεμφατο.Το θεμα ειναι πως επιλεγω το χρονο αν θα ναι ενεστωτας ή παρακειμενος.
[1]Κοιταω πχ αμα το ρημα ειναι παρατατικος παει να πει οτι δηλωνει το συγχρονο και αρα θα βαλω ενεστωτα?
Υπαρχει καποιος πρακτικος κανονασ για τις προτασεις κρισεως στον πλαγιο λογο?
Γιατι στης επιθυμιας ειναι πιο ευκολο επειδη θα βαλω βουλητικη προταση και αρα θα ισχυσει η [2]ακολουθια των χρονων
Το ρήμα ή ρηματικός τύπος διαφέρει από το ρηματικό θέμα. Π.χ το amabamus σχηματίζει το απαρέμφατο ενεστώτα ενεργητικής φωνής με το ρηματικό θέμα του ενεστώτα am-, δηλαδή θα κάνει
amare, ενώ το amaverint (ρηματικό θέμα: amav-) ομοίως (ενν. στον χρόνο του, δηλ. στον παρακείμενο ε.φ.) θα κάνει
amavisse. Το ρηματικό θέμα
ΔΕΝ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ, ακόμη κι αν αλλάξει ο χρόνος.
Παίρνουμε ένα παράδειγμα: έχουμε ρήμα χρόνου παρατατικού (π.χ. legebatis) μιας πρότασης κρίσεως και καλούμαστε σε μια άσκηση να εξαρτήσουμε την πρόταση από το "Cicero dixit...".
Αναφύεται όμως το εξής "πρόβλημα": ένα ρήμα σε πρόταση κρίσεως τρέπεται στον πλάγιο λόγο σε ειδικό απαρέμφατο, αλλά δεν υπάρχει απαρέμφατο χρόνου παρατατικού για να διατηρήσουμε το χρόνο. Αφού δεν είναι δυνατόν το παραπάνω, σκεφτόμαστε: θα διατηρήσουμε το ρηματικό θέμα. Στο legebatis είναι το leg- (βλ. αρχικούς χρόνους). Το ρήμα βέβαια είναι ενεργητικής φωνής, άρα για το απαρέμφατο θα χρειαστούμε την κατάληξη -ere (το lego είναι γ' συζυγίας).
Ρηματικό θέμα-> leg-
+
κατάληξη απαρεμφάτου ε.φ. που έχει αυτό το Ρ.Θ. -> -ere
=
legere
Απάντηση στην άσκηση: "Cicero dixit illi legere..."
Αυτά ως προς τη ρηματική μετατροπή.
[1]:
;
[2]: Στις βουλητικές η ακολουθία είναι
ιδιόμορφη. Σε αυτή την περίπτωση (=πλάγιος λόγος επιθυμίας) είναι δυνατή και η αντικατάσταση της βουλητικής πρότασης από τελικό απαρέμφατο.
Ελπίζω να βοήθησα!

(Σου συνιστώ να αγοράσεις ένα τετράδιο και να καταγράψεις σχεδιαγραμματικά τη θεωρία του σχολικού εγχειριδίου. Είναι πολύ εύκολα ιδιαίτερα αν γνωρίζεις σύνταξη και γραμματική)