Μα το να γράψεις λιγότερες λέξεις δεν σημαίνει απουσία σκέψης, αντίθετα χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια να παραθέσεις τις απόψεις και τις σκέψεις σε ένα τόσο μικρό και αναγκαστικά περιεκτικό κείμενο. Πρέπει να επιλέξεις τι είναι πραγματικά ουσιώδες και τι πραγματικά αξίζει να πεις ώστε να διαβαστεί. Τί νόημα θα είχε ακόμα ένα πολυσέλιδο κείμενο γεμάτο φροντιστηριακά επιχειρήματα, κοινοτοπίες, βαρετές και ανούσιες ιστορικές αναδρομές, προπαρασκευασμένα "τσιτάτα" και ξύλινη γλώσσα; Σημασία έχει να γράψουμε κάτι δικό μας που μας εκφράζει και ταιριάζει στην ηλικία μας. Βέβαια, για να πω την αλήθεια και εγώ δυσκολεύτηκα αρχικά με το όριο των 150 λέξεων, αλλά σίγουρα θα υπάρχει μια λογική πίσω από αυτή την κίνηση. Τώρα να κατηγορούμε την "νέα τάξη πραγμάτων" και την εξουσία μου μοιάζει γελοίο. Πιο πιθανό είναι να το έκαναν για να γλιτώσει το πολύ διάβασμα η κριτική επιτροπή.