μπορειτε να με βοηθησετε στα δ2,3 ; πως λυνονται τετοιες ασκησεις; υπαρχει μεθολογια;
Δ2: Αφού φτάσεις στο G(x)=xF(x), φέρτα μπροστά και δώσε όνομα. Η συνάρτηση k(x)=G(x)-xF(x) θα σου βγει γνησίως φθίνουσα. Υπάρχει προφανής ρίζα της k(x) η οποία, λόγω μονοτονίας, είναι μοναδική.
Δ3: Χρησιμοποιώντας τη μονοτονία της k(x) και τη ρίζα της, βρίσκεις ότι k(x)<0 για x>1/2. Αντικαθιστάς, στην k(x), όπου χ το 2 και βγαίνει η ανίσωση.
Την μεθοδολογία στο Δ2 στην έδωσε η methexys.
Στο Δ3 διακρίνονται δύο περιπτώσεις. Και στις δυο προσπαθείς να δημιουργήσεις γνωστές συναρτήσεις:
α) Το tf(t)dt σου δίνει την G(x) και το f(t)dt την F(x). Αλλά σου τα χαλάει το 2, το οποίο "τυχγάνει" να είναι το πάνω άκρο ολοκλήρωσης, και στην G και την F. Δηλαδή έχεις 2F(2)<G(2), όταν παραπάνω "τυχγάνει" να θέτεις συνάρτηση k(x)=G(x)-xF(x). Δημιουργείς δηλαδή την ανίσωση k(2)<0 ή k(2)<k(1/2). Αυτή η περίπτωση λύνεται με μονοτονία.
β) Στη δεύτερη περίπτωση δημιουργείται ανίσωση της μορφής (πχ): F(3)-F(1)<F(6)-F(4). Σε αυτή την περίπτωση προσπαθείς να προσαρμόσεις του όρους με τρόπο τέτοιο, ώστε αν διαιρέσεις με έναν άριθμο, να θα σου "βγαίνει" την διαφορά των τετμημένων. Εδώ, διαιρείς και τα δύο μέλη με το 2. Στα αριστερά παίρνεις 3-1, στα δεξία 6-4. Δημιούργησες, δηλαδή, ΘΜΤ στα (1,3) και (4,6). Τότε δουλεύεις με κυρτότητα (μονοτονία πρώτης παραγώγου). Συνεπώς F'(1,3)<F'(4,6). Βρισκεις την F κυρτή και λύθηκε (αν την βρεις κοίλη την γ*****ς.

)
Συνήθως, το προηγούμενο ερώτημα σε καθοδηγεί σε ποια περίπτωση δουλεύεις. Στο Δ2 δημιούργησες συνάρτηση, την οποία μελέτησες προς την μονοτονία, άρα,
πιθανότατα, είσαι στην α) περίπτωση. Η δεύτερη περίπτωση,
συνήθως, ζητάει να βρεθεί η κυρτότητα από το προηγούμενο ερώτημα.