Πώς μπορούμε να βρούμε τον αριθμό οξείδωσης?Δηλαδή ποία εξίσωση ακολουθούμε και πως προκύπτει αυτή?
Δε χρειάζεται να κάνεις πράξεις η κατι τέτοιο.
Αν μιλαμε για το ενα ακρο,τις ιοντικες ενωσεις,που εχουμε κλεψιμο ηλεκτρονιων,ισχυει το εξης απλο.Οσα ηλεκτρονια κλεψεις απο τον αλλο,τοσο - αριθμο οξειδωσης εχεις.Κι εκεινος αποκτα αντιστοιχα τοσο + αριθμο οξειδωσης.Πχ στο ΝαCl,το Να που στην εξωτερικη του στιβαδα εχει ενα ηλεκτρονιο μοναχο του,το δινει στο Cl που εχει ηδη 7.Το Cl εχει -1 και το Να +1.Αυτο το "κλεψιμο"γινεται γιατι ολα τα στοιχεια θελουν να εχουν οχτω ηλεκτονια στην εξωτερικη τους στιβαδα,ειναι πιο σταθερα ετσι.Με αυτο τον τροπο και το χλωριο εχει 8,και το νατριο μενει με την οχταδα της παρακατω στιβαδας.Ιοντικες ενωσεις κανουν μεταλλα.Ουσιες δηλαδη αριστερα στον περιοδικο πινακα,που εχουν πολυ λιγα ηλεκτρονια αρα δεν παιζει να συμπληρωσουν την τελευταια στιβαδα.
Η ενδιαμεση κατασταση ειναι οι πολικες ομοιοπολικες ενωσεις.Πρέπει να κατανοήσεις κατ'αρχήν γιατι τα στοιχεία έχουν την τάση να ενώνονται με άλλα στοιχεία.Οπως ειπα σε ενα φιλο στη Β Λυκειου πριν λίγο,αυτο γινεται γιατι κάθε στοιχείο θέλει να μοιράζεται με αλλα στοιχεία ηλεκτρόνια,ωστε να νιώθει το καθενα 8 γυρω του.(Η δυο αν μιλαμε για το Η)Καθε δεσμος ειναι μοιρασμα ενος ηλεκτρονιου απο καθε ατομο,αρα συνολο δυο.Καθε ηλεκτρονιο που μοιραζεται το νιωθουν και τα δυο.Ομως μοιραζονται εξιου τα ηλεκτρονια απο τα ατομα?Στις πολικες ομοιοπολικες οχι ,οσο πιο πολλα ατομα εχει ηδη ενα στοιχειο πανω του (απο 1 ως 7,αυτα που εχουν ηδη 8 δεν αντιδρουν)τοσο πιο ευκολα τραβα ολα τα ηλεκτρονια πάνω του.ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΗΛΕΚΤΡΑΡΝΗΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ.Αριθμος οξειδωσης μια ομοιοπολικης ενωσης,ειναι μια πειραματικη ποσοτητα(δεν υπαρχει δηλαδη στην πραγματικοτητα)το "φορτιο" που προκυπτει αν,ολα τα ΚΟΙΝΑ ηλεκτρονια ζευγη ηλεκτρονιων(ολοι οι δεσμοι,δωθουν πανω στο πιο ηλεκτραρνητικο ατομο.πχ στην ενωση CH3OH,o ανθρακας ενωνεται με τα λιγοτερο ηλεκτραρνητικα του Η,και το περισσοτερο ηλεκτραρνητικο του Ο.Με τα πρωτα μοιραζεται απο ενα ηλεκτρονιο,και με το δευτερο παλι αλλο ενα.Αρα τα Η εχουν αριθμο οξειδωσης +1,ο ανθρακας -1Χ3 +2 (επειδη το οξυγονο ειναι ηλεκτραρνητικοτερο)=-1,και το οξυγονο -2,ενα για καθε ηλεκτρονιο που μοιραζεται.Αν τα προσθεσουμε ολα μαζι ειναι 3Χ+1 +(-2)+(-2)+1=0.μηδεν πρεπει να βγαινει η ενωση συνολικα,γιατι δεν ειναι φορτισμενη αλλα ουδετερη.Αλλιως συνολικα πρεπει να μας βγαινει το φορτιο της ενωσης)
Το αλλο ακρο ειναι η μη πολικες ενωσεις,εκει που τα ατομα ειναι ιδια,πχ Ο2.δεν εχουμε ουτε κλεψιμο,ουτε μοιρασμα περισσοτερο στο ενα παρα στο αλλο(οπως στις ομοιοπολικες πολικες)αρα δεν εχουμε και φορτιο,αρα ουτε και αριθμο οξειδωσης,αρα το καθε Ο εχει αριθμο οξειδωσης Ο.
Ομοιοπολικες ενωσεις,(πολικες η μη πολικες)κανουν ατομα που δεν εχουν τοση διαφορα ηλεκτραρνητικοτητας,ωστε να μποροει να κλεψει ηλεκτρονια το ενα στοιχειο απο καποιο αλλο στοιχειο.
Το καταλαβαμε Μαρια?
