κοριτσια αν ξερετε τιποτα για το συγκεκριμενο ποιημα στειλτε καμμια σημειωση.
Τίτλος: Γας Ομφαλός. Ο τίτλος του ποιήματος συνδέεται όχι μόνο με το μαντείο των Δελφών, που εθεωρείτο ο ομφαλός της γης, αλλά και με την ποιήτρια, υπό την έννοια ότι το πρόσωπο του χαμένου συντρόφου της είναι ο ομφαλός της δικής της ζωής, το κέντρο και το επίκεντρο της σκέψης της.
Γας ομφαλός: Ο ομφαλός της γης. Έτσι αποκαλούνταν κατά την αρχαιότητα ο χώρος των Δελφών.
Υπάρχει ένας αγώνας, μια πάλη ανάμεσα στα έργα του ανθρώπου να επιβιώσουν και στα στοιχεία της φύσης να επιβάλλουν τη φθορά σε ό, τι ο άνθρωπος δημιούργησε. Έργα ανθρώπου: α) μετόπες, με αντίπαλο τη βροχή που φτάνει σε αυτές, β) θρόνος, με αντίπαλο τα σύννεφα ή τον άνεμο, γ) ζωοφόροι, με εχθρό τα κίτρινα φύλλα του φθινοπώρου. Η αντιπαλότητα αυτή της κυριολεξίας και της μεταφορικής χρήσης στοχεύει στη φθορά και την ερήμωση.
Με αφορμή έναν αρχαιολογικό περίπατο η ποιήτρια επισημαίνει ότι η φθορά και ο θάνατος άψυχων και έμψυχων αποτελούν μια βεβαιότητα, που δεν πρέπει να την παραβλέπουμε ή να την ξεχνούμε. Τα ερείπια, η εγκατάλειψη, επενεργούν δραστικά και καταλυτικά στο συναίσθημα της ποιήτριας, η οποία, έχοντας και τη σκέψη σε αγαπημένο πρόσωπο που χάθηκε, αναλογίζεται το μάταιο της ζωής. Η υπαρξιακή αγωνία της ποιήτριας έχει αφετηρία και τέρμα την καθημερινότητα, γι'αυτό και είναι πηγαία, αληθινή και συγκινητική. Το φυσικό τοπίο στο ποίημα έχει και μεταφορική σημασία και αντανακλά κυρίως την αίσθηση της υπαρξιακής φθοράς.
Στο πο
ίημα αυτό, το κρυμμένο βίωμα της ποιήτριας μετατρέπεται σε απόσταγμα σοφίας, που αποδίδεται με τρόπο αποφθεγματικό. Η ποιήτρια διακατέχεται από υπαρξιακή αγωνία και επιθυμεί να την εκφράσει. Η ερήμωση παραπέμπει στην προσωπική (και υπαρξιακή) ερημιά της Κικής Δημουλά κι οι κύκλοι του <<σταδίου>> (<<κύκλοι δρομείς>>, που ένας - ένας κλείνουν) παραπέμπουν στη σταδιακή μετάβαση κάθε ανθρώπου προς το βιολογικό τέλος. Στους στίχους 51 - 52 υπάρχει επίσης μια μεταφορική μελαγχολική αποστροφή, η σκληρότητα του μαρμάρου (της ζωής), καθώς πολλές φορές η ζωή μας πληγώνει, αλλά δε γνωρίζουμε πως ν' αντιστεκόμαστε στα πλήγματα. Τα πένθιμα συναισθήματα της ποιήτριας κορυφώνονται με τη μνήμη του συντρόφου της, καθώς και με τη λέξη επτοήθη, γιατί τελικά ό, τι μένει απ' την περιπλάνησή της στο χώρο του αρχαίου θεάτρου είναι η καταλυτική <<γνωριμία>> της με τη φθορά, με τη ματαιότητα, που την τρομάζει και την <<πτοεί>>.
Η εντύπωση της κίνησης που δίδεται στην περιγραφή του αρχαίου θεάτρου υπογραμμίζει την ερήμωση και την ακινησία. Η κίνηση δεν είναι αυθεντική, γιατί <<κινούνται>> και <<μιλούν>> μόνο οι αρχαιότητες, τα ερείπια, οι σαρκοφάγοι, οι πέτρες κι οι τσουκνίδες. Πουθενά δεν υπάρχει η πραγματική ζωή κι αυτή η ερημιά υπογραμμίζεται ακόμη περισσότερο με την αντίθεση των στίχων 47 - 48 και εξής, με το πραγματικά θορυβώδες παρόν, παρόλο που η ποιήτρια σαρκάζει το εμπόριο που διενεργείται μπροστά στο αρχαίο θέατρο. Αν κινείται κάτι μέσα στο θέατρο, αυτός είναι ο χρόνος, αλλά και πάλι αυτή η κίνηση είναι μια κίνηση <<προς τα πίσω>>, ακριβώς για να βιώσει ο επισκέπτης τη φθορά και το μάταιο του κόσμου.
Η ποιήτρια μπροστά στον αρχαιολογικό χώρο του θεάτρου των Δελφών, που είναι έρημος, φέρνει στη σκέψη της όσα λαμπρά και θαυμαστά είχαν λάβει χώρα εκεί κατά την αρχαιότητα. Αυτή η αναγωγή στο παρελθόν βοηθά την ποιήτρια να <<σχηματίσει εικόνες>>, συγχρόνως όμως η σημερινή εικόνα της ερημιάς και της εγκατάλειψης επιδρά συναισθηματικά στον ψυχισμό της, ο οποίος είναι τραυματισμένος από την απουσία του αγαπημένου προσώπου. Κάτω από αυτό το πρίσμα το ποιήμα ολοκληρώνεται νοηματικά με υπαρξιακές αναζητήσεις.
Με τον στίχο 40, στον οποίο η γυναίκα παρομοιάζεται με αβοήθητο βήμα παιδιού, εξυπακούεται μεταφορικά η μη ολοκλήρωση της προσωπικότητας, υπό το πρίσμα ότι η εποχή δεν αποδέχεται ή δύσκολα αποδέχεται τη γυναικεία προσωπικότητα, ενώ λίγο παρακάτω, στον στίχο 44, η ποιήτρια περιγράφει μιαν ακόμα σπασμένη αρτιότητα, μια νεαρά δούλη.
Στίχος 45: περιγράφεται σαρκαστικά η γυναικεία ματαιοδοξία (καλλωπισμός), η οποία από μόνη της μπορεί να οδηγήσει τη γυναίκα στο περιθώριο των κοινωνικών εξελίξεων.
:thanks:
