ENOTHTA 7
Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Αγησίλαος, όπου πίστευε ότι θα ωφελήσει την πατρίδα σε κάτι, δεν έπαυε να μοχθεί, δεν απέφευγε τους κινδύνους, δε λυπόταν τα χρήματα, δεν πρόβαλλε ως δικαιολογία τη σωματική αναπηρία ούτε τα γηρατειά, αλλά αυτό θεωρούσε καθήκον του σωστού βασιλιά, δηλαδή να κάνει στους υπηκόους του όσο το δυνατόν περισσότερα καλά.Ανάμεσα στις πολύ σπουδαίες ωφέλειές του προς την πατρίδα και αυτό εδώ συγκαταλέγω, ότι, μολονότι ήταν πολύ ισχυρός στην πολή, φανερά υπηρετούσε σε μεγάλο βαθμό τους νόμους. Γιατί ποιος δεν θα ήταν πρόθυμος να υπακούει, αν βλέπει τον βασιλιά να υπακούει; Αυτός ακόμα και προς του πολιτικούς αντιπάλους του, συμπεριφερόταν όπως ο πατέρας στα παιδιά. Δηλαδή τους κακολογούσε για τα σφάλματά τους, αλλά τους τιμούσε όποτε έκαναν κάτι σωστό, και τους παραστεκόταν, όποτε τους συνέβαινε κάποια συμφορά, καθώς δεν θεωρούσε κανέναν πολίτη εχθρό του, αλλά ήταν πρόθυμος να τους επαινεί όλους, και θεωρούσε κέρδος να είναι όλοι σώοι, αλλά θεωρούσε ζημία αν και κάποιος ανάξιος χανόταν.