Βασικά εγώ ούτε καν είχα το βιβλίο. Έμαθα απέξω κάποιους στημένους προλόγους που κόλλαγαν σε μεγάλες κατηγορίες θεμάτων. Πχ έναν τον είχα ονομάσει "Για πρόβλημα που δεν υπήρχε στο παρελθόν" (νομίζω αυτόν επέλεξα να γράψω), έναν άλλον "Για πρόβλημα που υπήρχε και στο παρελθόν", "Για θέμα που δεν αναφέρεται σε πρόβλημα" κτλ. Έφτιαξα και μερικές παραγράφους που κολλάνε σε όλα τα θέματα. Πχ υπάρχει πρόβλημα που δεν έχει για "αίτιο" και "τα λανθασμένα πρότυπα που προβάλλονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης"? Υπάρχει πρόβλημα που δεν "αντιμετωπίζεται" και με την "ανάπτυξη της ανθρωπιστικής παιδείας"?
Μʼ αυτά και μʼ αυτά, την έκθεση που έγραψα την είχα προετοιμάσει κατά 90% στο σπίτι από την προηγούμενη μέρα. Και άλλο θέμα να ήταν, πάλι τα ίδια σχεδόν θα έγραφα. Τελικά μέχρι που κατάφερα να κολλήσω και μια παράγραφο απʼ την ΑΟΔΕ ("Παράδοση είναι ένα σύνολο… μπλα μπλα"). Ιδού οι 600 λέξεις και χωρίς να χρειάζεται να αγχώνεσαι για το χρόνο ή να σβήνεις και να ξαναγράφεις
(hint: ειδικά στην έκθεση προσοχή στην εικόνα του γραπτού).
Ήμουν και τυχερός γιατί οι ασκήσεις που έπεσαν έβγαιναν με κοινή λογική και ενώ αρχικά είχα υπολογίσει καμιά δεκαριά σίγουρα χαμένα μόρια από τρόπους ανάπτυξης παραγράφου, επαγωγικούς συλλογισμούς κτλ για τα οποία δεν ήξερα την τύφλα μου, τελικά δεν τα έχασα. Αποτέλεσμα: Δεκαεπτά και μισό με διάβασμα μιας μέρας, χωρίς φροντιστήριο και χωρίς να έχω γράψει ούτε μια έκθεση κατά τη διάρκεια της χρονιάς, μόνο 2-3 περιλήψεις για να μπω στο πνεύμα. Η κωλοφαρδία προσωποποιημένη.
Όσο για την άλλη σου ερώτηση, νομίζω φαίνεται ότι η έκθεση δεν μου αρέσει, ή μάλλον, δεν μου αρέσει που εξετάζεται πανελλαδικά γιατί εισάγει σε μεγάλο βαθμό το στοιχείο του τυχαίου. Όσο καλά κι αν έχεις πάει στα άλλα μαθήματα, η έκθεση μπορεί να σε καταστρέψει. Η προσωπική μου εμπειρία μου δείχνει ότι η έκθεση δεν ήθελε διάβασμα, ούτε σχολείο, ούτε φροντιστήρια. Δεν ήθελε κόπο, αλλά κυρίως τρόπο (και τύχη). Anyway, αυτή ήταν μόνο η προσωπική μου εμπειρία, αυτό που δούλεψε σε μένα και τίποτα παραπάνω.
