Διάβασα το 10 μικροί νέγροι (Αγκάθα Κρίστι), πολύ ωραίο, μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.
Επίσης, το "Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις" του Λέο Μπουσκάλια. Ο άνθρωπος είναι κορυφή.
Πήρα και ένα άλλο βιβλίο πρόσφατα, που σίγουρα δε θα το έπαιρνα αν ήξερα το περιεχόμενο του, το οποίο ήταν ολίγον αηδιαστικό. "Το σοφό παιδί" του Χωμενίδη. Το έχει διαβάσει κανείς? Μόνο εγώ είμαι που το βρήκα γελοίο? Γιατί όσους ρώτησα, τους άρεσε, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.