Tρομερά άτοπο και ακραίο το παράδειγμά σου. Ούτε καν.
Συνεχίζοντας, έχω να πω ότι δε μπορείς εσύ να υποδείξεις σε κανέναν τα κριτήρια με τα οποία θα επιλέξει την σχολή που θα σπουδάσει.
Ζεις στην Ελλάδα του 2012, όπου το "τι θέλω" εξαρτάται από το "τι μπορώ". Κι εγώ μπορεί να θέλω να γίνω αστροναύτης, ή να θέλω να σπουδάσω στο cambridge. Νομίζεις πως μπορώ;
Κάθε μαθητής (και κάθε οικογένεια) έχει διαφορετικές ευχέρειες, διαφορετικά προβλήματα κ.τ.λ.
Δεν είναι τόσο απλη αυτή η απόφαση. Για φαντάσου ένα παιδί, π.χ., που μένει στο τάδε μέρος, και ακολουθεί την λογική σου επιλέγοντας την τάδε σχολή στην τάδε πόλη, επειδή είναι η καψούρα του. Δεν έχει, όμως, λεφτά να φύγει, γιατί ο ένας από τους δύο γονείς είναι άνεργος, και ο άλλος παίρνει 550 ευρώ. Το παιδί αυτό αυτομάτως χάνει την σχολή του.
(Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι σκέφτεσαι λάθος. Απλώς, ό,τι ισχύει στο δικό σου μυαλό και στο δικό σου σπίτι, δε σημαίνει ότι ισχύει και παντού.)
Πιστεύω ότι ο καθένας από εμάς πρέπει να ζυγίσει τα "θέλω" και τα "μπορώ", να τα εκτιμήσει σωστά κατόπιν συζήτησης με τα αρμόδια πρόσωπα, και ύστερα να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα.
Δυστυχώς, όταν πηγαίνεις φοιτητής στα 18 σου, θέλοντας και μη, έστω και ελάχιστα, εξαρτάσαι από τους γονείς. Οπότε, η απόφαση δεν είναι μόνο προσωπική. Εκτός, βέβαια, αν δεν υπάρχουν σε μια οικογένεια τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μέσος Έλληνας.