Αρχισα αρμόνιο, μετά από πολλά χρονια που είχα εγκαταλέιψει την κιθάρα, επειδή υπήρχε ένα αρμόνιο στο σπίτι (οχι τιποτα σουπερ, το πιο φθηνό μοντέλο της Yamaha) κι επειδή λαχταρούσα να ξαναρχίσω μουσική.
Εξ αρχής, ψιλοπροτιμούσα το πιάνο, αλλά για ποικίλους λόγους (χωρου, χρόνου, χρήματος κλπ) στράφηκα στο μικρό μου αρμόνιο. Αν εξαιρέσουμε την προφανή και αναμφισβήτη καλλιτεχνική αξία του πιανου, να ποια πλεονεκτήματα βρήκα στο αρμόνιο:
1. είναι ελαφρύ και φορητό (τα πιο μικρά είναι ελαφρύτερα κι απο κιθάρα)
2. έχει απειρες ψηφιακές δυνατότητες που άλλοι τις ξέρουν καλύτερα από μενα να σας τις πουν.
3. μπορείς να πάρεις πτυχίο και διπλωμα αν το θες, σε λιγότερα χρόνια από το πιάνο: η ύλη που διδασκεται στα σοβαρα ωδεία είναι κατά τι λιγότερη από εκείνη του πιάνου, τα δε χρόνια σπουδών επισήμως είναι 9 όταν του πιάνου είναι 12.
4. προσωπικά προτιμώ ένα καλό αρμόνιο που κοστίζει όσο ένα φτηνό μέτριο ή και κακό πιάνο (εκτός αν μιλάμε για ψηφιακό πιάνο).
5. η σοβαρη εκδοχή του αρμονίου είναι το δίσκαλο αρμόνιο (παζαρεύω ένα τώρα), ή αλλιώς το ηλεκτρονικό όργανο (η ηλεκτρονική εκδοχή του εκκλησιαστικού οργάνου), που είναι και το όργανο που διδάσκεται στις ανώτερες τάξεις. Το δίσκαλο αρμόνιο έχει τις άπειρες δυνατότητες (εχω ακούσει κομμάτια που είναι λες και παίζει ολοκληρη ορχήστρα) είτε για παρεΐστικη διασκέδαση είτε για κλασσική μουσική.Κανονικά μάλλον τρίσκαλο θα έπρεπε να το λένε, αφού υπάρχει και μια οκτάβα (ή και 2) που παίζεται με τα πόδια. Τα νεότερα και πανάκριβα μοντέλα έχουν και βαρυκεντρισμένα πλήκτρα για να μιμούνται το πιάνο.
Βέβαια, πιάνο δεν είναι. Αλλά είναι κι αυτό πολύ ωραίο. Προσωπικά κάνω τη φιλόδοξη σκέψη να τελειώσω το αρμόνιο, κι αν μετά απο τα χι-ψι χρόνια έχω όρεξη να δώσω κατατακτήριες για πιάνο: ο έχων δίπλωμα αρμονίου (δίσκαλου εννοώ) έχει γνώσεις να καταταχτεί στη μέση τάξη του πιάνου. Δεν είναι κι άσχημα!
