Τι λες ρε? Έτσι σας λένε εσάς και εσείς τα πιστεύετε σαν καλά ψάρια. Άμα σου είναι ΤΟΣΟ μεγάλη ευθύνη το απουσιολόγιο, φαντάζομαι τι προβλήματα θα έχεις όταν η μητέρα σου σε στέλνει να πας για ψώνια και εσύ ξεχνάς της μισές σακούλες στο μπαζάρ. Άμα το να παίζεις τρίλιζα στο απουσιολόγιο σας είναι ΤΟΣΟ δύσκολη ευθύνη σας συνιστώ να το παραδώσετε σε πιο "φιλικά" χέρια και σε ανθρώπους που δεν παίρνουν κάτι μικρό, το κάνουν μεγάλο για να νιώθουν περήφανοι για τον εαυτό τους και τις τεράστιες πλασματικές ευθύνες τους.
Κάνεις δεν σας έχει πει τίποτα επειδή του βάλατε απουσία, θα σας πει μόνο όταν σας το ζήτησε 10 φορές και τον γράψατε και τις 10 φορές στα αρχίδια σας. Είναι όταν όλοι παίζουν μπάλα στην γυμναστική ενώ εσύ κάθεσαι μόνος στην γωνία σου και έρχεται ένας από την τάξη σου και σου ζητάει να κρατήσεις το κινητό του όσο παίζει, μπορείς να τους πεις "φύγε από εδώ, δεν θέλω να έχω την ευθύνη του" αλλά μην περιμένεις να σε έχει στην καλή του πλευρά και μην περιμένεις να γνωρίζεις κόσμο έτσι.
"Δεν μας νοιάζει τι λένε αυτά τα ζωντόβολα στην τάξη μου, εγώ και οι δύο κολλητές μου ήμαστε ποιο έξυπνες και ποιο μοναδικές από όλο το σχολείο και κανένας τους δεν μας καταλαβαίνει" θα πουν τα παιδιά που νομίζουν ότι δεν είναι αντικοινωνικά επειδή έχουν δύο φίλους και νομίζουν ότι είναι το κέντρο του γαλαξία μας, όχι, λάθος, το κέντρο του σύμπαντος επειδή πήραν στα σοβαρά την ζωή τους στην εφηβεία και νομίζουν ότι κατόρθωσαν κάτι. Άμα νομίζετε ότι με δύο γνωριμίες θα πάτε μπροστά και θα χτίσετε ένα δυνατό κοινωνικό τοίχος ήστε λιγάκι γελασμένοι. Τώρα και για λίγα χρόνια ακόμα δεν θα έχετε το πρόβλημα γιατί είστε κάτω από το βυζί της μαμάς και του μπαμπά, και όποτε έχετε την ανάγκη ή όποτε τα σκατώσατε απλώνετε το στόμα σας και βυζαίνεται.
Μπλα μπλα μπλα βαρέθηκα να γράφω, απλά έχω όρεξη.
