...πάντως γνωρίζω αρκετούς καθηγητές Πανεπιστημίου ή ερευνητές, οι οποίοι επέλεξαν τον δρόμο του καθηγητηλικίου (δευτεροβάθμια εκπαίδευση) στα πρώτα χρόνια τους, προκειμένου να γαϊδουροδέσουν οικονομικά και εργασιακά (στάνταρ μισθός, οργάνωση προσωπικής ζωής, δημιουργία οικογένειας) στην παραγωγική ηλικία (όχι μετά τα 35-40 χρόνια) και να κάνουν την τρέλα τους πραγματικότητα (μεταδιδακτορικές σπουδές, έρευνα, επιστήμη)...και με πιθανή τότε, πραγματικότητα σήμερα, ανταμοιβή των κόπων τους (καθηγητική ή ερευνητική έδρα σε κάποιο Πανεπιστήμιο ή Ερευνητικό Κέντρο, αντίστοιχα)...
υ.σ.: δεν είναι ωραία τα πιθανοτικά ρίσκα ζωής χωρίς σαφές πρόγραμμα και σαφή πυξίδα πορείας στο αβέβαιο μέλλον...
διότι δεν έχουμε πολλές ζωές ώστε να δοκιμάζουμε και να απορρίπτουμε επιλογές με στατιστικό σφάλμα!