Άντε πάλι.
Μια τελευταία φορά, ενθυμούμενοι ότι η επανάληψη μήτηρ μαθήσεως.
Αν κάθε φορά που ο Νταβίντσι δυσκολεύοταν σε μια λεπτομέρεια της μονα λίζα έλεγε "γάμησέ το, δεν είναι όνειρό μου αυτό", το έργο του θα είχε καθηλωθεί.
Αν κάθε φορά που ο Αϊνστάιν δυσκολευόταν σε μια εξίσωση αποφάσιζε να "κυνηγήσει το πνεύμα του αλλού", δεν θα υπήρχαν δορυφόροι.
Αν κάθε φορά που ο Φειδίας λάμβανε ένα λάθος μάρμαρο (γινόταν αρκετά συχνά στην αρχαιότητα) σταματούσε την εργασία του από τα νεύρα του, δεν θα υπήρχε Παρθενώνας.
Η κατακλείδα είναι, ουσιαστικά, ότι κομβικό κομμάτι του να γίνει κάποιος καλός σε κάτι είναι όταν τα πράγματα ζορίζουν να επιμένει σε αυτό που κάνει. Η αμφιβολία υπάρχει παντού και σε όλους, αλλά οι σπουδαίοι είναι αυτοί που καταφέρνουν και την υπερνικούν μένοντας πιστοί στο έργο τους και τις αξίες τους.
Η διάγνωσή μου για την κατάστασή σου είναι απλά κούραση, γιατί μόνη σου ανέφερες ότι δουλειά είχες, οικογενειακή υποστήριξη απόλαβες και πτυχιάρα έχεις. Έχεις τα εργαλεία και το μόνο που σου λείπει είναι η θέληση. Αν δεν θέλεις τελικά, πραγματικά κανένα θέμα. Ελεύθερα όντα είμαστε.
ΑΛΛΑ, μην προσπαθείς και την εν λόγω έλλειψη θέλησης να τη διαποτίζεις με ψευτοηθικισμούς του τύπου "κυνηγώ το όνειρό μου αλλού", "έχω ικανότητες για άλλα πράγματα και δεν μου βγαίνουν", "κυνηγώ την ευτυχία μου" διότι αφενός είναι μαλακίες --απλά και όμορφα--, αφετέρου θα το δεις στην πορεία ότι και στο άλλο τομέα που θα αποφασίσεις να χωθείς θα απαιτεί πάρα πολλή δουλειά, πολύ αίμα και πολύ ιδρώτα οπότε μάλλον και εκεί θα ολιγοψυχήσεις σε βάθος χρόνου.