Συμφωνώ και εγώ με την άποψη αυτή.
Η γραφουσα πιο πάνω μας είπε ότι το προσπάθησε και δεν άντεξε. Μιας και δεν ξέρουμε τι σχέσεις έχει με τους γονείς της, δεν μπορούμε να σπρώξουμε την ιδέα παραπάνω.
Στην θέση της σίγουρα όμως θα έτριβα τα δόντια μου και θα προσπαθούσα να πάρω την εταιρεία στο μέλλον. Στα διοικητικά θα είναι, όχι αλουμίνας.
Καταλαβαίνω ότι σε κάποιον τρίτο η ανάρτηση μου θα έφτανε ως και τα όρια αχαριστίας, αλλά ειλικρινά οι οικογενειακες συνθηκες μου είναι εξαιρετικά «δύσκολες» να εργαστώ και να συνεργαστω, σε βαθμό που μου γίνεται ψυχοφθόρο.
Δεν πρόκειται για κάποια επανάσταση, είμαι ήδη 27 χρόνων για τέτοια και έχω δουλέψει παρα παρα πολύ αφήνοντας δυστυχώς πίσω τη διπλωματική μου ενώ είχα τελειώσει με τα μαθήματα και φτάνοντας στο σημείο που είμαι τώρα να την κουβαλάω και να αναρωτιέμαι τελικά αν μου αρέσει το αντικείμενο για να έχω μείνει τόσο πίσω.
Ο λογος ήταν και πάλι οικογενειακές συγκυρίες και η περηφάνια μου για ανεξαρτησία. Δεν κατηγορώ βέβαια κανέναν. Άλλωστε τα περισσότερα χρόνια δούλευα στον κλάδο μου και έχω ήδη ένα ακόμα πτυχίο σχετικο.
Αλλά δεν θα πουλήσω και τις αξίες μου για τα λεφτά ούτε θα κινηθώ μόνο με γνώμωνα αυτά. Αναγνωρίζω πως στις περιπτώσεις παιδιών που ενώ φαίνεται σε τρίτους πως υπάρχει έτοιμη στρωμένη δουλεια και ξαφνικά επιθυμούν να φύγουν η να κάνουν κάτι δικό τους, υπάρχει τρομερό money manipulation και control από πίσω μαζί με συναισθηματικούς εκβιασμούς η έντονη κριτική διάθεση. Το βάρος που επωμίζεται ένα παιδί να ακολουθήσει την οικογενειακή επιχείρηση είναι τεράστιο, ειδικά αν δεν το θέλει.
Ελπιζω να μη με παρεξηγησεις, αλλα το εχω πραγματικα απορια και θα τολμησω να ρωτησω κατι που λογικα τριγυριζει στη σκεψη και των αλλων που σε διαβαζουν. Απ τη στιγμη που οι δικοι σου εχουν κατασκευαστικη εταιρεια και ολοκληρο εργοστασιο μεταλλων, αυτη σου η δηλωση οπως καταλαβαινεις απο μονη της, δινει την εντυπωση πως δεν υπαρχει οικονομικο προβλημα στην οικογενεια και πως υπαρχει μεγαλη οικονομικη ευχέρεια, κοινως σε περιμενει καποια περιουσια και στρωμενη δουλεια.
Γιατι λοιπον βασανιζεσαι για το ποσα χρηματα θα βγαλεις ως υπαλληλος για τριτους, αντι να χαρεις τη ζωη με οσα οι γονεις σου εφτιαξαν για σενα, διοτι για σενα αγωνιζονται, ετσι δεν ειναι? Κ εσυ αργοτερα για το παιδι σου το ιδιο δε θα κανεις?
Καταλαβαινω την αναγκη σου να νιωθεις ανεξαρτητη και να θες να φανει πως εκανες κατι μονη σου, αλλα οπως βλεπεις τα πραγματα στην αγορα εργασιας στην Ελλαδα δεν ειναι ροδινα, οποτε γιατι να παιδευεσαι και να μην πορευτεις με τη βοηθεια των γονιων σου?
Αν θες να σπουδασεις κατι που αγαπας για τις γνωσεις που θα αποκομισεις, αλλα και για να κανεις το χομπι σου μετα, το καταλαβαινω, αλλα το να παιδευεσαι, να αγχωνεσαι και να τυραννιεσαι για να εξασφαλισεις ενα μισθο, οπως θα εκανε καποιος που δεν εχει στον ηλιο μοιρα, ενω οι δικοι σου εχουν φροντισει να μη χρειαστει ισως να δουλεψεις καν στη ζωη σου, ειλικρινα αδυνατω να το καταλαβω...
Μπορει να κανω και λαθος και να παρερμηνευσα κατι, αλλα το εχω συναντησει πολλες φορες μπροστα μου αυτο το μοτιβο απο παιδια που ειναι απο τακτοποιημενες οικογενειες και επειδη δε μπορω να μπω στη θεση τους, αδυνατω να καταλαβω γιατι κανουν τη ζωη τους δυσκολη,
Η μια εταιρεία με τα αλουμίνια ανήκει στον πατέρα μου και στον αδερφό του, και ήδη ο μικρός μου αδερφός έχει «αναλάβει» μιας που τα παιδιά του θείου μου (η μια αρχιτεκτονας) μένουν μόνιμα Γερμανία γιατί Ελλάδα «δεν» από δουλειες. Όποτε τη μια εταιρεία την βγάζουμε απ έξω.
Από την άλλη η κατασκευαστική ανήκει στους γονείς μου οι οποίοι είναι χωρισμένοι με ο,τι προβλήματα συνεπάγεται αυτό. Το θέμα έγκειται κυρίως στο αντικείμενο της εταιρείας που δεν αφορά καθόλου αρχιτεκτονικές υπηρεσίες και ξαφνικά κλήθηκα να μάθω εργασίες πολιτικού μηχανικού. Αν ήθελα να γίνω πολιτικός μηχανικός θα είχα πάει. Μου έφταναν και μου περίσσευαν τα μόρια. Το αρνιόμουν κατηγορηματικά από μικρή όμως. Καθαρά βιωματικά από μικρή που μπαινόβγαινα στα γραφεία, δεν μου άρεσε η δουλεια των γονιων μου. Την έβρισκα πεζή,βαρετη και άχαρη. Φαντάσου τώρα που πρέπει να την κάνω κιόλας τι παθαίνω. Χωρια του ότι γίνεται γης μαδιάμ μαζί με την παραδοσιακή κόντρα αρχιτέκτονα-πολιτικού.
Για να απαντήσω ομως και στον φίλο παραπάνω στο «περί φτηνούς συναισθηματισμούς»
Δεν είμαι ρομπότ φίλε μου. Είμαι άνθρωπος και έχω συναίσθημα, ναι. Είναι ντροπή;
Ειναι ντροπή να θέλω το επάγγελμα που επιλεξω να με κάνει ευτυχισμένη από τη στιγμή που θα μου τρώει για τα επόμενα χρόνια το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου; Δεν υπάρχει σίγουρα η τέλεια δουλεια για κανέναν αλλά γιατί εμποδίζουμε εκείνους που τολμούν να την αναζητήσουν η να τη δημιουργήσουν;
Βαρυγδουπες εκφράσεις όπως «αυτοκτονική κινηση» τις ακούω βερεσέ. Εκτός αν έχεις σοβαρή επιχειρηματολογία η αντιπρόταση για κάποια άλλη πιθανή εργασία, για μένα αυτοκτονία είναι να εργάζομαι σε ένα περιβάλλον που μου προκαλεί αυτοάνοσα για το υπόλοιπο της ζωής μου.
