Μάλλον δε διάβασες καλά το ποστ μου, και συνεχίζεις να αναφέρεσαι στο παράδειγμα που έθεσα εγώ. Ας το ξανααναφέρω, λοιπόν: "Όχι, ούτε εγώ θα το χαρακτήριζα γενικευμένο παράδειγμα. Το ανέφερα όμως ως απλούστευση, επειδή αγνόησες το πραγματικά γενικευμένο παράδειγμα που ανέφερε πρωτύτερα ο Φάνης, δηλαδή την αρκετά συνηθισμένη μετατροπή της συχνότατης παρορμητικότητας που χαρακτηρίζει αρκετά άτομα σε υπευθυνότητα όταν αυτά κάνουν οικογένεια."
-----------------------------------------
Και αφού αρνείσαι να αιτιολογήσεις τις θέσεις σου, θα μου επιτρέψεις να απαντήσω σε ό,τι γράφεις εδώ.
Η αρχική σου θέση είναι-όπως ξαναείπα- αυτό για το οποίο τόση ώρα διαφωνούμε. Δεν το στηρίζεις όμως περαιτέρω, απλά επιλέγεις να το παραθέσεις ως μία γενική και ακατάρριπτη αρχή. Κάνεις δηλαδή έναν κύκλο: αρχικά προσπαθείς να αποδείξεις ότι δεν αλλαζουν τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, υποστηρίζοντας ότι ό,τι αλλάζει δεν υπήρχε ποτέ. Δέχεσαι αυτό ως τη γενική αρχή στην οποία στηρίζεις το συλλογισμό σου. Όταν όμως αυτή καταρρίπτεται, απλά αντιστρέφεις το συλλογισμό σου, λαμβάνεις ως γενική αρχή ότι τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας εφόσον διαμορφωθούν δεν αλλάζουν και καταλήγεις πως ό, τι αλλάζει δεν υπήρξε ποτέ. Εδώ θα μου επιτρέψεις να παρατηρήσω οτι όχι μόνο δεν αποδεικνύεις κάτι έτσι αλλά μάλιστα αναιρείς τον εαυτό σου: "ο,τι αλλάζει" (δηλαδή δέχεσαι οτι αλλάζουν κάποια χαρακτηριστικά, άρα και την ύπαρξή τους) "σημαίνει πως δεν υπήρξε ποτέ" (και -τσουπ! Τα χαρακτηριστικά που μόνος σου έχεις θεωρήσει υπαρκτά με τις προηγούμενές σου λέξεις τα καταδικάζεις άρδην στην ανυπαρξία).
Έπειτα, λες οτι το παράδειγμα είναι άκυρο και δεν μπορούν να βγουν συμπεράσματα από αυτό. Δεν το στηρίζεις πουθενά, και μέχρι την ώρα που γράφω το μήνυμα αυτό ακόμα να το στηρίξεις. Και όμως, έστω και αν δεχτούμε οτι το προηγούμενο παράδειγμα που είχα θέσει θα μπορούσαμε να μην το λάβουμε υπόψιν λόγω της περιορισμένης γενικότητάς του, αυτό δε νομίζω ότι έχει ανάλογους περιορισμούς. Αντίθετα, αρκετά γενικευμένη κατάσταση φρονώ πως είναι πρώην ανέμελα, παρορμητικά και εν πολλοίς ανεύθυνα άτομα να μετατρέπονται λόγω της μητρότητας/πατρότητας σε υπεύθυνους ανθρώπους(με όλη τη σχετικότητα των χαρακτηρισμών, την οποία, χάρην απλουστεύσεως θα μου επιτρέψεις να χρησιμοποιήσω). Δε λέω οτι συμβαίνει πάντα, ούτε οτι η αλλαγή είναι αυτόματη. Συμβαίνει, όμως αρκετά συχνά ώστε να μην το θεωρήσουμε μια αυθαίρετη γενίκευση. Και ναι, υποκινείται από συναίσθημα: την αγάπη για το παιδί τους, τη θέληση να του παρέχουν ασφάλεια και σιγουριά, να το μεγαλώσουν σωστά. Είναι όμως μία αλλαγή, νομίζω, που αποδεικνύει οτι ναι, η προσωπικότητα του ανθρώπου αλλάζει καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του.
