Ααχ φοβερή μέρα η σημερινή. Είναι η μέρα που για 90 λεπτά εργάτες και αφεντικά ξεχνάνε τι τους χωρίζει, πιάνονται αγκαλιά και χωροπηδάνε για την ομαδάρα. Είναι η μέρα που ο καθένας μας ενώνει τη φωνή του με το φασίστα της διπλανής πόρτας βγάζοντας άναρθρες κραυγές. Είναι η μέρα που κάποιοι ΑΕΚτζίδες και κάποιοι κάτοικοι της Νέας Φιλαδέλφειας θα ξεχάσαν ότι πριν από 2 μέρες θα μπορούσε να υπάρχει νεκρός από την επίθεση των πρώτων, και ξελαριγκιάζονται αποθεώνοντας την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΨΥΧΗ. Είναι η μέρα που θυμόμαστε ότι πάνω απ' όλα είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ και μετά από πολύ καιρό ξανανοιώθουμε περήφανοι γι 'αυτό (σπουδαίο κατόρθωμα... αλλά αν δεν έχεις τίποτα άλλο για να νοιώσεις περήφανος, κάτι πρέπει να επινοήσεις). Είναι η μέρα που μετά από πολύ καιρό θα ξανανοιώσουμε τη ανάγκη να βγούμε στο δρόμο (

). Είναι η μέρα που έχοντας σκάσει απ' τις μπύρες και τις πίτσες (την ίδια ώρα που πάνω από 3000 φυλακισμένοι όλης της χώρας έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας) θα πούμε με ρέψιμο τον εθνικό ύμνο και θα κοιμηθούμε σαν πουλάκια. Φοβερή μέρα ξαναλέω, έχω ανατριχιάσει.
Αλλά έρχεται αυτή η άτιμη η επόμενη μέρα. Τότε που θα ξυπνήσουμε έχοντας την συνηθισμένη πρωινή καύλα, αλλά αυτή θα ΄ναι φυσιολογική, σε αντίθεση με την χθεσινοβραδινή απ' την όψη της γαλανόλευκης. Θα πάμε στην τουαλέτα, θα πλύνουμε τη φάτσα μας κι αφού διώξουμε καλά καλά όλες τις τσίμπλες θα κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Τότε έρχεται η απότομη προσγείωση, που θα ξαναθυμηθεί ο καθένας τα προβλήματα της ζωής του. Χαρείτε λίγο ακόμα, λίγες ώρες μείναν μέχρι να ξημερώσει. Μην πάει χαμένο και το αίμα των Βραζιλιάνων που χύθηκε για πάρτυ σας.
ΥΓ.
Πεναλτάρα, όχι αστεία.