Ίσως δεν το έθεσα καλά, αλλά, η αποτυχία σε ένα μάθημα επηρεάζει την ψυχολογία με την οποία αντιμετωπίζεις τα επόμενα - με διαφορετικό τρόπο σε κάθε άνθρωπο, κι έτσι, τα δύσκολα θέματα σε ένα μάθημα μπορεί για κάποια παιδιά να είναι αιτία να γράψουν πολύ κάτω από το potential τους και στα επόμενα.
Τα θέματα μετά τι 2014, γενικά, άλλαξαν φιλοσοφία και ήρθαν πιο κοντά στο σχολικό βιβλίο, χωρίς όμως να γίνουν πιο εύκολα. Αν πάρεις με τη σειρά τις αναλύσεις του Θωμαΐδη για το ζήτημα θα δεις ακριβώς το αντίθετο από αυτό που περιγράφεις. Από το να εστιάζουν σε εφαρμογές υπαρξιακών θεωρημάτων και το φροντιστηριακό ασκησιολόγιο, πέρασαν σε εξέταση, μεταξύ άλλων, και εννοιλογικών κενών από προηγούμενες τάξεις. Ενδεικτικό είναι πώς από το 2015 και μετά το ποσοστό των αριστούχων έχει πέσει αισθητά - με τον μέσο όρο να παίζει, σταθερά, κάτω από τη βάση, στα μαθηματικά προσανατολισμού. Τώρα, για το επίπεδο των εξετάσεων, αν εξαιρέσουμε τα θέματα του 2020, δε νομίζω ότι έχει πέσει, αντιθέτως, νομίζω ότι έχει ανέβει, σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Κι αυτό οφείλεται ακριβώς σε αυτήν τη μεταστροφή των θεμάτων στο σχολικό βιβλίο, τις έννοιες και, όσο αυτό είναι εφικτό, την εξέταση της μαθηματικής παιδείας.
Τώρα, για το περιβόητο Β3 του 2013, είναι θέμα προς αποφυγή, καθώς είναι δύσκολο με έναν τρόπο ανεξήγητα εκτός νοοτροπίας λυκείου - είχαμε μία αλλαγή εκείνη τη χρονιά στην επιτροπή που μάλλον είναι υπεύθυνη για αυτήν την αστειότητα του Β3, αλλά τέλος πάντων.
Επίσης, δυστυχώς τα μαθηματικά είναι καθόλα χρήσιμα και η μαθηματική παιδεία ακόμα περισσότερο και, ακόμα-ακόμα, αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους να μην έχουν shortcuts. Αλλά είναι κι αυτό που τα κάνει απωθητικά σε έναν κόσμο που μεγάλη μερίδα του κοιτάζει να κάνει τη δουλειά του και να ξεμπερδεύει...
