Nα ρωτήσω κάτι αυτό έχει αποφασιστεί ότι θα γίνει ; Ή ένα από τα πλάνα που θα κάνουν και τελικά δεν υλοποιούνται ποτέ και μόνο μας ξεσηκώνουν;;
Γενικά πάντα υπάρχει ένα ποσοστό εσωτερικής κατανάλωσης ειδικά όταν δεν γίνεται κάτι με σειρά. Όταν προηγούνται άλλα πράγματα για να φτάσουμε σε αυτό. Την δική μου εποχή φοίτησης έπαιζε πολύ "η αναμόρφωση του προγράμματος σπουδών με ασύγχρονη τηλεκπαίδευση, νέες τεχνολογίες" και τελικά δεν μάθαμε τίποτα. ΤΙΠΟΤΑ. Απορώ που πήγαν τόσα εκατομμύρια κονδύλια από τρίτα μέρη (φορολογία, Ευρωπαϊκό Ταμείο, ΕΣΠΑ, κτλ). Προσπαθώ να είμαι ήρεμος και αισιόδοξος αλλά ο χρόνος φεύγει. Οι πολιτικοί μετρούν τον χρόνο διαφορετικά. Θα στο θέσω διαφορετικά.
Ας υποθέσουμε ότι κάποια μέτρα όντως υλοποιούνται και μια γενιά φοιτητών επωφελείται αυτής της μεταρρύθμισης. Η προηγούμενη γενιά γιατί όχι; Τι υπήρχε πριν ώστε να έχουμε μια μεταρρύθμιση και βελτίωση πάνω σε ποια κατάσταση που ήδη λειτουργούσε; Γενικά πάει ο κάθε (μην πω βρισιά) και αλλάζει κάτι χωρίς να κοιτάζει τι υπάρχει και γιατί υπάρχει έτσι σε αυτή τη μορφή. Το θέμα των μαθημάτων από άλλα Τμήματα, με βάση το ελεύθερο γούστο του φοιτητή και όχι από προτεινόμενη λίστα μαθημάτων ως μαθήματα επιλογής, τη συζητάμε ως νέοι εδώ και 20 χρόνια τουλάχιστον! Δεν ακούστηκε ποτέ. ΠΟΤΕ, που να πάρει. Γιατί να αλλάξει κάτι τώρα; Έχει βιομηχανίες η χώρα μας;
Nα ρωτήσω κάτι αυτό έχει αποφασιστεί ότι θα γίνει ; Ή ένα από τα πλάνα που θα κάνουν και τελικά δεν υλοποιούνται ποτέ και μόνο μας ξεσηκώνουν;;
Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να φανώ απαισιόδοξος αλλά θα πρέπει να μην χαϊδεύουμε αυτιά. Καλώς ή κακώς η χώρα αυτή είναι. Οι πολιτικοί λειτουργούν με μια λογική μέτρων μεταρρύθμισης γιατί στοχεύουν στην καριέρα τους, δηλαδή ότι ο κοσμάκης θα τους αγαπήσει και θα τους ψηφίσει. Η χώρα δυστυχώς δεν έχει παρελθόν σε δομικές μεταρρυθμίσεις που να ισχύουν πάνω από 100 χρόνια και πάνω σε αυτές να γίνονται μικρές αλλαγές. Για μεγάλα διαστήματα η Ελλάδα μαστιζόταν από πολέμους, κομματική πόλωση (Τρικούπης-Διληγιάννης, Παπανδρέου-Καραμανλής, Βενιζέλος-Ράλλης, Τσίπρας-Σαμαράς, κτλ) αλλά και ανικανότητα του επιτελικού κράτους (διοικητικοί υπάλληλοι στα Υπουργεία) λόγω επαγγελματικής ανεπάρκειας.
Αντίθετα σε μια χώρα του δυτικού κόσμου συνήθως οι βασικές δομές του κράτους λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο πάνω 100 χρόνια είτε είχαν μοναρχία, είτε έχουν δημοκρατία πλέον ακόμη και με άλλη οριοθέτηση συνόρων, για παράδειγμα, η Αυστρία που αποτελούσε το διοικητικό κομμάτι της παλαιάς Αυστρο-ουγγαρίας με έκταση από την Τσεχία μέχρι την μισή Ιταλία και αρκετά εδάφη στα Βαλκάνια (π.χ. Ρουμανία). Σε τέτοιες χώρες η κρατική μηχανή λειτουργεί ακόμη και σε κατάρρευση πολιτεύματος καθώς είναι αποκεντρωμένη και με οικονομική-διοικητική αυτοτέλεια (ομόσπονδα κρατίδια, σχέδιο Καποδίστρια που εφαρμόστηκε στην Ελβετία). Το αποτέλεσμα ενός τέτοιου κράτους είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι συνώνυμες των βελτιώσεων και όχι για κομματική εξυπηρέτηση ή για πολιτικό αριβισμό ορισμένων τενεκέδων της εξουσίας. Επίσης δεν υπάρχει η μανία των νέων Υπουργών να κάνουν νέες μεταρρυθμίσεις γιατί το σύστημα δουλεύει καλά. Φυσικά προτείνουν αλλαγές αλλά υπάρχουν ανεξάρτητες αρχές που υποβάλλουν στατιστικές εκθέσεις σχετικά με την διοικητική απόδοση και ποιότητα έργου κάποιας υπηρεσίας π.χ. δημόσιο σχολείο. Ο Υπουργός είναι κάπως σαν τυπικός θεσμικός εκπρόσωπος της διοίκησης. Το έργο σχεδιάζεται από τις αρμόδιες υπηρεσίες που έχουν πολύ ικανό προσωπικό με κατάλληλες σπουδές (εργασιακή εμπειρία, ξένες γλώσσες, μεταπτυχιακά, διδακτορικά κτλ). Δεν είναι τυχαίο όπου σε μεγάλες χώρες με παράδοση στην εκπαίδευση και επιστήμη, όπως Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, κτλ το εθνικό απολυτήριο δεν είναι εγγυημένο και η διαδικασία απόκτησής του είναι ίδια για πάνω από έναν αιώνα. Ο κάθε μαθητής γνωρίζει από τον πατέρα του και την μητέρα του, τι πρέπει να κάνει.