Κανένα νόημα δε βρίσκω σε αυτό πραγματικά. Το Erasmus είναι μια εμπειρία γιατί ακριβώς φεύγεις από τη χώρα σου και βλέπεις πώς λειτουργεί μια άλλη χώρα. Όχι μόνο σε επίπεδο πανεπιστημίου, αλλά ζεις και μόνος σου στο εξωτερικό, συναναστρέφεσαι με άλλους πολιτισμούς, άλλες γλώσσες, άλλες νοοτροπίες. Πηγαίνοντας σε άλλο τμήμα για ένα εξάμηνο (δηλαδή τι; Άμα σπουδάζω βιολογία πάω στη Νομική ή στην ιατρική; Ή στους Μηχανολόγους; Ή στο Βιολογικό άλλης πόλης) τι ακριβώς κερδίζω; Να παρακολουθήσω άσχετα μαθήματα; Μαθήματα σχετικά για να μάθω κάτι άλλο; Δεν καταλαβαίνω το σκοπό. Ακόμα και πόλη να αλλάζεις τι το διαφορετικό θα συναντησεις; Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι ένα. Η νοοτροπία είναι ίδια παντού. Πραγματικά τη βρίσκω ηλίθια ιδέα.
Επίσης στον φίλο που είπε παραπάνω "ε γιατί κάποιος να πιάνει μια θέση σε μια σχολή που δεν του άρεσει". Σου προτείνω να είσαι λιγότερο αυστηρός με τον εαυτό σου. Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, μη εκπλήρωση αρχικών επιθυμιών, ανεύρεση εναλλακτικών και χτίσιμο ονείρων από την αρχή. Γίνε πιο ευέλικτος. Θα σε βοηθήσει. Οι σχολές είναι γεμάτες 18χρονα που δεν ξέρουν τι θέλουν κι είναι απολύτως λογικό. Δεν ειναι περίεργο ούτε σπάνιο ούτε κακό. Είναι λίγοι αυτοί που ξέρουν τι θέλουν σε τόσο μικρη ηλικία και πίστεψε με όλοι κάποια στιγμή αμφισβητούν τις επιλογές τους. Επίσης μεγαλώνοντας αλλάζουμε και αλλάζουν κι οι ανάγκες μας.
Δεν είσαι υποχρεωμένος στα 18 να ξέρεις τι θέλεις να κάνεις. Ας σταματήσει αυτή η επίθεση στα αναποφάσιστα παιδιά. Μπορεί οι γονείς σας να έζησαν σε μια εποχή που διάλεγαν κάτι και μπορούσαν να ζήσουν από αυτό. Στη σημερινή εποχή διαλέγεις κάτι και μπορεί να μη σου αποφέρει τίποτα. Κάπως πρέπει να ζήσεις και να είσαι ευέλικτος.
Επίσης το ότι έχεις τη δυνατότητα να ξαναδώσεις δε σημαίνει ότι θα το κάνεις. Δεν είσαι υποχρεωμένος. Κάποιοι θέλουν να προχωρήσουν παρακάτω τη ζωή τους με το χαρτί που τους δόθηκε. Και δε θα σας δώσουν και λογαριασμό. Επίσης μπορεί να ξαναδώσεις,αλλά όχι αμέσως αλλά μετά από Χ χρόνια.
Μπορείς να κάνεις μια δουλειά μέχρι τα 40 και στα 41 να σπουδάσεις
Βάλτε και λίγη φαντασία, μικρά μου γρανάζια