Ειμαι του... μισοαδειου μερια.

Απαισιοδοξο ατομο. Παντα ετσι ημουν, αν και πιστευω οτι αν ημουν εστω και λιγο πιο αισιοδοξος, πολλα πραγματα στη ζωη μου θα μου ειχαν ερθει αρκετα πιο ευκολα και κυριως πιο ανωδυνα. Δεν αισθανομαι καλα με την απαισιοδοξια μου, αλλα νομιζω οτι αυτο αρχιζει και αλλαζει με πολυ αργα βηματα. Περναω πλεον και φασεις αισιοδοξων σκεψεων. Θα ειχα σαλταρει εντελως αν δεν ειχα εστω και λιιιιγη αισιοδοξια.
Εχω παρατηρησει οτι πολλες φορες κανω το εξης. Φτιαχνω τα χειροτερα σεναρια για καποια πραγματα στο μυαλο μου, σκεφτομαι την χειροτερη περιπτωση, ετσι ωστε οταν ερθουν τα καλυτερα να βρεθω προ ευχαριστης εκπληξεως. Το θεωρω σαν ενα τροπο "αμυνας" απεναντι στις τυχον δυσαρεστες εκπληξεις.
Θεωρω οτι η συγκρατημενη αισιοδοξια ειναι το ιδανικο. Και το να εισαι υπερβολικα αισιοδοξος και αιθεροβαμων, ειναι για μενα χειροτερο κι απ' το να εισαι απαισιοδοξος.