Όλα αυτά που παραθέτεις (τα άκρως λογικά και «δεδομένα» σε ευέλικτο και ορθό σύστημα παιδείας), θέλουν την κατασκευή ενός επιχειρησιακού μοντέλου, έστω και πιλοτικά στην αρχή. Το θέμα είναι, αν το Υπουργείο Παιδείας, διαθέτει τέτοιους επιστήμονες που να μπορέσουν να «ακούσουν» και να «σχεδιάσουν». Ένα άλλο θέμα είναι, αν υπάρχουν σπουδές (μεταπτυχιακές ή συναφούς είδους) που να επιμορφώνουν εκπαιδευτικούς προς αυτήν την κατεύθυνση (σχεδιασμό και υλοποίηση «παιδαγωγικών μοντέλων»)...γιατί νομίζω Υπουργός ή Προϊσταμένοι του Υπουργείου Παιδείας ή Περιφερειών Δημόσιας Παιδείας, με γνώσεις Πολιτικού Μηχανικού, Ιατρού...κ.α. άσχετων ειδικοτήτων δεν βοηθούν στην «αλλαγή» προς το θετικό μέλλον της παιδείας. Επίσης, όλα καλά ακούγονται στην θεωρία, αλλά η πράξη πολλές φορές φέρνουν αντίθετα αποτελέσματα. (κλασικό παράδειγμα η Μ.Βρετανία...για χρυσοπληρωμένο και «χρεωκοπημένο» σύστημα παιδείας)
Επίσης, θα πρέπει να εξεταστούν και άλλες επιχειρησιακοί παράμετροι του μοντέλου, όπως η «συνδικαλιστική» βιωσιμότητά του, τα «κομματικά» οφέλη, η εφικτή υλοποιησιμότητά του, η ανταπόκρισή του στα υπάρχοντα Ελληνικά δεδομένα, η διάθεση για συνεργασία εκ μέρους «αρτηριοσκληρωτικών» εκπαιδευτικών,...κ.α. Αν έχετε προσέξει, όλοι αυτοί οι κοινωνικοί εταίροι, που «αγωνίζονται» εν ονόματι, μιας καλύτερης παιδείας για τα παιδιά (πόσο μας αγαπάνε;
χαχα ) δεν τους καίγεται καρφίτσα να αλλάξει κάτι, διότι τότε, θα χάσουν τις καρέκλες τους. Μην ξεχνάμε ότι κατά καιρούς, διάφοροι «άβαφτοι» άνθρωποι των γραμμάτων στέλνουν εκθέσεις στο Υπουργείο...αλλά επειδή δεν «εξυπηρετούν» τους ημέτερους, τους «πολιτικούς» σκοπούς Υπουργείου, της Κυβέρνησης,..κ.α. κοινωνικών εταίρων, δεν λαμβάνονται καθόλου υπ' όψιν. Βέβαια, αν και υπάρχει μικρή μερίδα πολιτικών που θέλουν να αλλάξουν κάτι από το σάπιο, δεν προχωρούν λόγω «πολιτικού» κόστους από τον μόνιμο και γελοίο «πόλεμο» της ουτοπικής (καπιταλιστικής) Αριστεράς (π.χ. ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ,...κ.α.) σε κάθε τι καινούριο (η πολιτική του «όχι» σε όλα, άνευ επιχειρημάτων). Ας προσπαθήσουμε, να αλλάξουμε και να «εξαλείψουμε» πρώτα το «κομματικό» κράτος και μετά ας ασχοληθούμε με το τι παιδεία θέλουμε (στόχους, ποιότητα γνώσης, ειδικό προσωπικό παιδαγωγικής μόρφωσης και νέων τεχνολογιών,...κτλ).
Υ.Σ.: Αναφέρω την λέξη «παιδεία» και όχι «εκπαίδευση» διότι η εκπαίδευση με παραπέμπει στην εκπαίδευση σκύλων...ενώ, η παιδεία είναι κάτι διαφορετικό!
