Αρχικά μόλις έγινα 25, χρωστάω ΟΛΑ τα μαθήματα -2 και σε 2,5 (άντε 3,5) χρόνια διαγράφομαι.
Και να την άρχιζα δηλαδή, μπορεί να μην προλαβαινα να τελειώσω και όλο αυτό υπό καθεστώς τρόμου, πίεσης και άγχους.
Να πω ότι σπουδάζω εκτός της έδρας κατοικίας μου. Με οικονομική στήριξη προφανώς,τόσα χρόνια από γονείς για ενοίκιο κοκ
Όλη αυτή η ιστορία με το πανεπιστήμιο μου έχει στοιχήσει τρομερά ψυχολογικά. ΤΡΟΜΕΡΑ, δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες.Οι γονείς μου επέμεναν χρόνια τώρα να την τελειώσω, εγώ έκοβαν φλέβες στο μάθημα και δεν πατούσα καν.
Με έχει ταλαιπωρήσει τόσο πολύ που θέλω απλά να διαγραφώ να τελειώνει η υπόθεση.
Από παιδί είχα καλλιτεχνικές κλίσεις και απο τα 9 μου ήθελα ήδη να γίνω ηθοποιός. Αλλά με εχουν τρομοκρατήσει και ειδικά μεγαλώνοντας, ο,τι αν δεν τελειώσω την Πληροφορική, θα είμαι ένας άστεγος στην Ομόνοια. Μια καταστροφολογία γενικότερα.
Έδωσα και πέρασα σε μια ιδιωτική σχολή στην Αθήνα. Δεν έχει όνομα ή κύρος, αλλά θα ήταν μια αρχή.
Σκέφτομαι να διαγραφώ από το πανεπιστήμιο που με έχει ταλαιπωρήσει τόσα χρόνια, να πιάσω πάλι μια 8ωρη, να νοικιάσω ένα μικρό δωμάτιο, να απομακρυθώ από τους γονείς μου για να εστίασω σε αυτά που θέλω εγώ και στο να φτιάξω την αυτοπεποίθηση μου που τώρα είναι ανύπαρκτη και να πάω στην δραματική σχολή.
Αλλά νιώθω τύψεις και φόβος και απελπισία.
Και δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω.
Θέλω να πω άντε και την τελειώνω την Πληροφορική, θα είμαι 29 χρονών. Μέχρι να τελειώσω και την δραματική τουλάχιστον 33. Ποιος σκηνοθέτης θα με πάρει να δουλεύψω τότε;
Θα ήθελα να μπορούσα να γυρναγα τον χρόνο πίσω να άρχιζα νωρίτερα.