Έχω περάσει τα τελευταία 8 χρόνια της ζωής μου στα πανεπιστήμια.
Ούτε μια φορά δεν μπορώ να πω ότι μια παράταξη --ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθετήσεως-- με έχει βοηθήσει ουσιωδώς.
Τουναντίον: γεμίζουν το κτίριο με εμετικά (πραγματικά εμετικά) πανό και εξίσου κακόγουστες αφίσες γεμάτες με (για να χρησιμοποιήσω τη δική σου ορολογία) "τσιτάτα" τύπου "κάτω το κεφάλαιο, ζήτω ο σοσιαλισμός" λες και ζούμε στο 1848. Επίσης, κάνουν καταλήψεις που ενοχλούν την ομαλή ροή του μαθήματος και των παραδόσεων και της εξεταστικής. Για να μην μιλήσω ΚΑΝ για το ότι όσοι κάθονται εκεί στα αυτοσχέδια γραφεία οι περισσότεροι είναι ΕΚΤΟΣ ΣΧΟΛΗΣ.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι στο φουαγιέ της ΣΘΕ στο ΑΠΘ που πηγαινοερχόμουν κάθε μέρα η μέση ηλικία των "κομματικά ενεργών" ήταν τα 45(!) χρόνια. Ψάξε έναν κυρ Μάκη που κάθεται εκεί και τραγουδάει μπροστά από κάτι πλακάτ, ο οποίος κατά δήλωσή του ΔΕΝ έχει σπουδάσει ποτέ και απλά κάθεται εκεί να αράζει.
Και εντέλει ας μιλήσουμε με αποτελέσματα: εφόσον οι παρατάξεις δεν είναι καρκίνωμα (που είναι, αλλά πάω με την λογική σου) και όντως βοηθούν, πώς γίνεται κάθε χρόνο ολοένα και λιγότεροι φοιτητές να ασχολούνται με αυτές; Πέρα από κάτι βυσματίες τύπου ΔΑΠ και κάτι ψευδοεπαναστάτες τύπου ΚΝΕ, το 99% του απλού φοιτητικού κόσμου έχει γραμμένες τις παρατάξεις στα αρχίδια του και καλά κάνει.
Δεν αμφισβητώ καθόλου το ότι έχεις μένος για τις φοιτητικές παρατάξεις, ούτε και σε κατηγορώ που νιώθεις έτσι. Ένα σημαντικό βέβαια κομμάτι στο να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας είναι να κατανοούμε πολύ καλά από που πηγάζει αυτό το μένος. Οτιδήποτε εκλογικεύεται μας κάνει και νιώθουμε καλύτερα μετά.
Αρχικά δεν μίλησα για το εάν οι φοιτητικές παρατάξεις στην ΠΡΑΞΗ λειτουργούν τέλεια. Μίλησα για την χρησιμότητά τους που ΥΠΑΡΧΕΙ και τις κάνει άξιες ύπαρξης. Έτσι λοιπόν οι φοιτητικές παρατάξεις είναι ένα ΕΡΓΑΛΕΙΟ που χρησιμεύει στο να εκπροσωπούνται οι φοιτητές στις συνελεύσεις, σε παραστάσεις διαμαρτυρίας και γενικά σε διεκδικήσεις. Επίσης μια φοιτητική παράταξη μπορεί να επιτελέσει άλλου είδους ρόλο με βάση τα συμφέροντα που υποστηρίζει. Όλοι έχουμε καταλάβει τον ρόλο της ΔΑΠ και παλαιότερα της ΠΑΣΠ. Έχουν ρόλο ύπαρξης και χρησιμεύουν στο προσωπικό βόλεμα ορισμένων (όχι σαφώς όλων) φοιτητών που επιλέγουν αυτή την κατεύθυνση. Ως αντάλλαγμα αυτοί οι φοιτητές προσφέρουν ψήφους οι οποίες μεταφράζονται από τα κόμματα εξουσίας πολιτικά (πχ αν έβγαινε πρώτη η ΔΑΠ στις εκλογές θα δήλωνε ο Μητσοτάκης: Οι φοιτητές έδειξαν τον δρόμο, αυτό είναι και ένα καθαρό μήνυμα για την αναθεώρηση του άρθρου 16).
Είναι λοιπόν στο χέρι των φοιτητών να πολιτικοποιηθούν και να κατανοήσουν τους ρόλους αυτούς. Μπορούν ας πούμε να καταλάβουν την διαφορά ανάμεσα σε κάποιον φοιτητή που είναι βύσμα από την γέννησή του, μπήκε στην ΔΑΠ κερνάει μπουκάλι στο κλαμπ βγάζοντας και χρήματα από αυτό συμφωνεί με τα "μέτρα" που παίρνει κάθε φορά η Νεα Δημοκρατία και έχει διασφαλίσει ισόβιο βόλεμα, από έναν ΚΝΙΤΗ (τυχαίο παράδειγμα επειδή τους έχεις αδυναμία) ο οποίος είναι κάθε μέρα στη σχολή και προσπαθεί να ενημερώσει και να κινητοποιήσει τους φοιτητές για ένα σωρό προβλήματα εντός και εκτός σχολής και ταυτόχρονα δεν πληρώνεται για αυτό αλλά ενισχύει οικονομικά την οργάνωση στην οποία ανήκει. Στην πρώτη περίπτωση παρατηρούμε τον
απόλυτο ατομικισμό ενώ στην δεύτερη περίπτωση βλέπουμε την έννοια της
συλλογικότητας. Από εκεί και πέρα ας έρθουν οι φοιτητές σε επαφή με όλη αυτή την κατάσταση και ας καταλάβουν ποιο από τα δύο εργαλεία τους εκφράζει να το χρησιμοποιήσουν. Αυτό βέβαια προϋποθέτει να έχει κατανοηθεί η έννοια του συλλόγου των φοιτητών, ο οποίος αποτελεί ένα ακόμα εργαλείο προκειμένου να εκφράσουν οι φοιτητές την άποψή τους γύρω από πολλά θέματα τα οποία συμβαίνουν στη σχολή αλλά και εκτός σχολής στην κοινωνία. Μπορούν ακόμα συμμετέχοντας ενεργά στον φοιτητικό σύλλογο, να οργανώσουν δράσεις και διεκδικήσεις, με ή χωρίς τις παρατάξεις. Όμως όπως ανέφερα, οι παρατάξεις που έχουν στόχο τις διεκδικήσεις, αγωνίζονται καθημερινά και πετυχαίνουν στην πράξη πολλά από όσα σήμερα θεωρούμε δεδομένα, θα βρεθούν μέσα στον φοιτητικό σύλλογο γιατί πολύ απλά αποτελούνται από φοιτητές που πρώτοι ξεκίνησαν να ενδιαφέρονται για όλα αυτά, οπότε η πείρα που έχουν σίγουρα θα χρειαστεί στο φοιτητικό κίνημα.
Στο θέμα με τα συνθήματα, ναι σε μια αφίσα θα υπάρχει κάτι περιεκτικό άρα λογικό είναι να υπάρχει μια μόνο φράση. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι λογικό να στέκει ως αντεπιχείρημα σε μια συζήτηση. Πάντως το σύνθημα για τον σοσιαλισμό είναι τουλάχιστον ειλικρινές και μιλάει ξεκάθαρα για ένα διαφορετικό οικονομικό σύστημα, το οποίο για να λέμε και την αλήθεια είναι πιο καινούριο από το υπάρχον οικονομικό σύστημα (καπιταλισμός). Επομένως έχει και ένα νόημα να δοκιμαστεί σε παγκόσμιο επίπεδο (όπως ο καπιταλισμός δοκιμάστηκε σε παγκόσμιο επίπεδο και δοκιμάζεται, απέτυχε και καθημερινά αποτυγχάνει). Επίσης, για ποιον λόγο να μας ενοχλεί η φράση "κάτω το κεφάλαιο"... Ανήκει ο μέσος φοιτητής στο κεφάλαιο?
Αν υπάρχουν φοιτητές από άλλες σχολές δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό είναι πρόβλημα. Όπως επίσης γιατί να είναι πρόβλημα ότι υπάρχουν μεγαλύτερης ηλικίας άτομα σε κινητοποιήσεις. Αν είναι βέβαια ο μέσος όρος οκ εκεί κάτι δεν κάνει καλά η συγκεκριμένη παράταξη, αλλά αυτό δεν είναι επιχείρημα για να ακυρώσουμε την ύπαρξή της.
Εν τέλει λοιπόν φίλε μου, μεγάλο ποσοστό των φοιτητών πανελλαδικά, ειδικά το τελευταίο διάστημα, άρχισε να συμμετέχει στις γενικές συνελεύσεις. Μάλιστα, σε κάποιες σχολές οι φοιτητές συμμετέχουν ενεργά στην κατάληψη, οργανώνοντας δράσεις. Έτσι, όταν οι ίδιοι οι φοιτητές συνειδητοποιούν (όπως γίνεται τώρα) ότι οι σχολές είναι δημόσιες και ανήκουν στον φορολογούμενο λαό, καταλαβαίνουν ότι είναι πια στο χέρι τους (και οφείλουν) να τις υπερασπιστούν. Η έσχατη μορφή κινητοποίησης και πίεσης, εφόσον η κάθε κυβέρνηση έχει ξεπεράσει τα όρια και δεν λογαριάζει τίποτα και κανέναν, πρέπει να εφαρμόζεται από τους φοιτητές και αυτή είναι η μαζική κατάληψη. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου βασίστηκε στην κατάληψη και ήταν ο λόγος που σταμάτησε να υπάρχει δικτατορία. Η κατάληψη, όπως και η οργάνωση του αγώνα εκείνες τις ημέρες οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις φοιτητικές παρατάξεις.
Η "'έρευνα" του 99% δεν ξέρω από ποια πηγή είναι και είμαι πολύ περίεργος να μου πεις! Τέλος, ο κύριος λόγος που οι φοιτητές είναι απολιτικ και στα @@ τους για τα κοινά, δεν είναι οι παρατάξεις αλλά η ατομικότητα και η αποξένωση, αρχές με τις οποίες διαπαιδαγωγήθηκαν ολόκληρες γενιές από αυτό το σύστημα.