Εγώ θα ακουστώ κακός, αλλά δεν γίνεται όλοι να σού λέμε τα ίδια.
Έχεις αυτή τη στιγμή πτυχίο από μια από τις καλύτερες θετικές σχολές της Ελλάδας, ΣΤΟ καλύτερο πανεπιστήμιο θετικών επιστημών της Ελλάδας. Αυτό και μόνο μπορεί να σου ανοίξει ΑΠΕΙΡΕΣ πόρτες αν ασχοληθείς και εντρυφήσεις.
Και θες να πας να κάνεις κάτι μεταπτυχιακά του κώλου, να δώσεις λεφτά χωρίς να αναγνωριστούν με βούλα... για τι; Για να το παίζεις ξενοδόχος;
Είσαι μηχανικός. Ανήκεις σε ένα κλειστό επάγγελμα. Δεν είσαι υπάλληλος. Θέλει τρέξιμο και γνωριμίες, αλλά μακροπρόθεσμα βγαίνεις ΠΟΛΥ πιο κερδισμένος/η.
Γενικά, το ζήτημά σου ανάγεται στο να βρεις τη θέληση να στρώσεις κώλο να δουλέψεις. Συν ότι έχεις μια έτοιμη πόρτα, αναρωτιέμαι που κολλάς.
Άντε και καλή επιτυχία στη σεζόν, με 12ωρα μινιμουμ για 900€ + κουπόνια φαγητού.
Περίεργοι που είστε μερικοί.
Περίεργη όταν έχω ξενυχτήσει πάνω από μακέτες, να μην έχω προσωπική ζωή, να θέλω 100-300€ το μάθημα κάθε φορά σε υλικά, να πληρώνω από Τρίτη γυμνασίου φροντιστήρια σχεδίου, να έχω στάξει κυριολεκτικά αίμα σε αυτή τη σχολή, να χω δουλεψει παράλληλα τουλάχιστον 4 χρονια και σαν υπάλληλος και σαν freelancer, να έχω δυνατό πορτφολιο και διαγωνισμούς, να έχω γνώσεις ΝΟΚ, εμπειρία σε εργοτάξιο και να μου δίνουν 800€ και αύξηση ΑΝ μετα τα 30;;
Η είναι περίεργοι οι περισσότεροι συμφοιτητές μου που δούλευαν πολλές φορές αμισθί σε μεγάλα αρχιτεκτονικα γραφεία για το όνομα, μέχρι που τα βρόντηξαν και φύγαν στο εξωτερικό η άνοιξαν κάτι δικό τους μαζί με αλλους 2-3;
Καλό είναι να ξεκολλήσουμε λίγο από τους τίτλους και την «αίγλη» του κάθε χαρτιού και να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα γιατί μια τόσο πολυδάπανη και δύσκολη σχολή να μπεις και να βγεις δεν έχει το αντίκρισμα στην αγορά που θα έπρεπε.
Επίσης δεν έχω πόρτα ανοικτή καθώς στην περιοχή που είμαι και το πελατολόγιο που έχει η οικογενειακή επιχείρηση δεν αφορά καθόλου αρχιτεκτονικές υπηρεσίες.
Αφορά στατικές μελέτες και μεταλλικές κατασκευές που δεν αγαπώ.
επελεξα αφοτου άφησα την εταιρεία που δούλευα να γίνω freelancer και να παλέψω μόνη μου γιατί είδα ταβάνι και σε αυτά που ΔΕΝ μάθαινα και στον περιορισμό σε γνώσεις.
Για 2 χρόνια τουλάχιστον που δούλευα ως freelancer δεν είχα δει φως και άσφαλτο με τα τηλέφωνα να χτυπάνε αδιάκοπα, να με παίρνουν 11 η ώρα τη νύχτα να με ρωτάνε τι διακοπτες να διαλέξουν, με τρομερό άγχος να συντονίζω τα συνεργεία να μη γίνει κάποιο ατύχημα, να έχω να αντιμετωπίσω σεξιστικές διακρίσεις και να πρέπει να παλέψω να κερδίσω τον σεβασμό και την απαιτούμενη υπακοή σε έναν κυρίως ανδροκρατούμενο χώρο, να έρχεται ο κάθε γνωστής «Pinterest designer” να μπαίνει εμπόδιο στη δουλεια μου, να τρέχω πάνω κάτω όλη μέρα να μη κοιμάμαι από το άγχος μου και όλα αυτά για να μου κάνουν παζάρια στην αρχιτεκτονική μελέτη, αλλα να δώσουν για καναπέ 7.000€ και πλακάκι 40€ το τμ γιατί αυτά «φαίνονται»
Προτού κρίνουμε με τέτοια ευκολία έναν άνθρωπο καλό θα ήταν να ρωτήσουμε πρώτα 5 πράγματα για το ποιον του και να μπούμε στα παπούτσια του.
Και όχι δεν με ενδιαφέρει να πάω να γίνω σερβιτόρα. Το χω κάνει ωστόσο και αυτό. Όταν μίλησα για τουριστικά με ενδιέφερε πιο πολύ το κομμάτι Development, εταιρειών διαχείρισης ξενοδοχείων, καζίνο, βιώσιμου τουρισμού, σχεδιασμού και αναπτυξης που θεωρώ ότι ταιριάζει ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας που υπηρετώ μέχρι τώρα.